Tag Archives: Παπαναστασίου

Εγκλήματα πάσης φύσεως στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη

002

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: 14 ημέρες

Συγγραφέας: Τάσος Παπαναστασίου

Έκδοση: Επίκεντρο (2017)

ISBN: 978-960-458-720-9

Τιμή: Περίπου €11

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τα αστυνομικά μυθιστορήματα είναι κάπως παρεξηγημένες μορφές λογοτεχνίας. Κάποιοι δεν τα εντάσσουν καν στην κατηγορία της λογοτεχνίας, ενώ οι περισσότεροι τα θεωρούν «φτηνά» πεζογραφήματα. Προσωπικά υπάρχουν στιγμές, που θέλω να διαβάσω μια ιστορία με μυστήριο και έχουν υπάρξει και φορές, που απόλαυσα ένα τέτοιο έργο. Η σημερινή ανάρτηση έχει να κάνει με ένα τέτοιο βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγες μόλις μέρες.

Η έκδοση είναι απλή, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Ευανάγνωστο κείμενο, συμπαθητικό εξώφυλλο, στο οποίο κυριαρχεί το κόκκινο χρώμα. Αξιοπρεπής δουλειά στο σύνολό της.

Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο αστυνόμος Άλκης Απτόσογλου (πώς του ήρθε του συγγραφέα να δώσει τέτοιο επίθετο στον ήρωά του, είναι το πρώτο μυστήριο του βιβλίου). Ένας τύπος σκοτεινός, που περνά μια κρίση, μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Στη δουλειά του έχει προβλήματα, είναι μάλλον αντικοινωνικός, καπνίζει πουράκια Montechristo και πίνει ουίσκι Jameson, γενικά πληρεί αρκετά από τα πρότυπα ενός αστυνομικού βγαλμένου από τις αμερικάνικες ταινίες. Αναλαμβάνει μια υπόθεση δολοφονίας ενός μικρού αγοριού, με την οποία σχετίζονται κάποια ανώνυμα σημειώματα, που βρίσκει. Ακολουθεί μια ακόμη δολοφονία, του καλύτερού του φίλου, μια τρίτη μιας άγνωστης γυναίκας και το πράγμα περιπλέκεται αρκετά. Μέσα από μια πορεία ερευνών θα βρεθεί ο ένοχος και θα επέλθει η λύση του μυστηρίου.

Παράλληλα με την αστυνομική υπόθεση τρέχουν και αρκετές άλλες ιστορίες, που κάποιες έχουν σχέση με την ιστορία και κάποιες άλλες όχι και τόσο. Μια μαύρη, που συλλαμβάνεται κυρίως λόγω του χρώματος του δέρματός της, φασίστες αστυνομικοί, που θέλουν να κυριαρχήσουν στο σώμα, οικογενειακά δράματα αρκετών προσώπων, προσωπικά δράματα κάποιων άλλων, γενικά στην πορεία της ιστορίας ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες καταστάσεις. Κάποιες χρησιμεύουν στη ροή του βιβλίου, κάποιες άλλες τις χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να χτίσει την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων του και να αιτιολογήσει πράξεις και τρόπο σκέψης των.

Χρονικά βρισκόμαστε μέσα στην Κρίση και πάρα πολύ κοντά στο σήμερα (αναφέρει στο βιβλίο ότι η Αγίας Σοφίας μόλις είχε πεζοδρομηθεί). Είναι Δεκέμβριος, λίγο πριν τις γιορτές. Από τον τίτλο καταλαβαίνουμε ότι η διάρκεια του έργου είναι 14 μέρες, μέσα στις οποίες συμβαίνουν τα διάφορα γεγονότα, αν και σε πολλά σημεία έχουμε άλματα στο παρελθόν, στις παιδικές ηλικίες διαφόρων πρωταγωνιστών της υπόθεσης.

Τόπος δράσης των εγκλημάτων και γενικότερα όλης της υπόθεσης είναι η Θεσσαλονίκη, με πολλές αναφορές σε δρόμους και μνημεία της πόλης. Δεν παίζει η πόλη κάποιον ρόλο στην εξέλιξη, αλλά παρουσιάζεται σαν ιδανικό σκηνικό, με την μουντάδα, το ψιλόβροχο, την υγρασία της και γενικά το γκρίζο αυτό χρώμα, που τόσο πολύ όμως της ταιριάζει. Μαζί με την τοπογραφία της πόλης γίνονται και κάποιες αναφορές σε ιστορικά γεγονότα, που στιγμάτισαν τη Θεσσαλονίκη, όπως ο Μάης του 1936, το Μαύρο Σάββατο του 1942 κα.

Ο Παπαναστασίου θέλει να μιλήσει για πάρα πολλά πράγματα και προσπαθεί να τα χωρέσει όλα στο κείμενό του. Σχέσεις ερωτικές/οικογενειακές/φιλικές, ανεκπλήρωτοι έρωτες, σύγχρονη πολιτική κατάσταση, κοινωνική κατρακύλα και άνοδος της ακροδεξιάς, οικογενειακή καταπίεση, κοινωνικές ανισότητες, ομοφυλοφιλία, ρατσισμός, διαφθορά, οικογενειακή βία, ψυχασθένειες, απώλειες αγαπημένων προσώπων, διαλυμένη παιδεία, υπόκοσμος και περιθώριο είναι μόνο κάποια από τα θέματα, που θέλει να αναφέρει στις σελίδες, παράλληλα πάντα με την εξέλιξη του έργου και του μυστηρίου. Ίσως θα μπορούσε να ασχοληθεί με τα μισά μόνο, αλλά επιλέγει να ανοίξει πολλά μέτωπα. Κάποια σημεία του βιβλίου μοιάζουν να είναι εντελώς άσχετα με την υπόθεση, όπως η επίσκεψη του Απτόσογλου στο ψυχιατρείο για να επισκεφτεί τον αδερφό του, που νοσηλεύεται εκεί για χρόνια.

Μου άρεσε αρκετά ο τρόπος, που χτίζει το σκηνικό της υπόθεσής του, δεν επικρατεί το μαύρο, αλλά το γκρίζο. Πετυχημένοι διάλογοι στο μεγαλύτερο μέρος τους, λόγος περιγραφικός με πολλές λεπτομέρειες ώστε να μοιάζει κινηματογραφικός. Το αστυνομικό κομμάτι του έργου προχωράει αρκετά καλά και το τέλος το βρήκα ικανοποιητικό με τον τρόπο, που δίνεται. Δεν πρόκειται για μια ιστορία, που ο αναγνώστης πρέπει να ακολουθεί με προσοχή κάθε διήγηση, ώστε να βρει αυτός κρυμμένα στοιχεία, αλλά και έτσι πάλι μου άρεσε.

Αν κάτι κυριαρχεί στο έργο, αυτό είναι η απώλεια πάσης φύσεως. Απώλεια έρωτα, απώλεια συντρόφου, απώλεια ψυχραιμίας, απώλεια λογικής, ο φόβος για την απώλεια, απώλεια εισοδήματος, απώλεια αξιοπρέπειας κοκ. Επίσης ισχύει αυτό, που λέει στο οπισθόφυλλο, ότι το παρελθόν καταδιώκει τους πρωταγωνιστές με αρκετά σκληρό τρόπο.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε. Το διάβασα πολύ ευχάριστα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Σκηνοθετικά νομίζω πως ο Παπαναστασίου πάει καλύτερα από σεναριακά, αλλά μιλάμε για το πρώτο του βιβλίο, οπότε έχει πολλά ελαφρυντικά. Αν σας αρέσουν τα αστυνομικά έργα, πιστεύω πως δεν θα σας απογοητεύσει, ίσως δεν θα γίνει το αγαπημένο σας βιβλίο, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα σας κρατήσει ευχάριστη συντροφιά.

Σχολιάστε

Filed under ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Τάσος, Συγγραφείς

Μία από τις πρώτες αφηγήσεις για το χαμό των Εβραίων Θεσσαλονικέων

βιβλιονίκη033

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Κάτι που δεν ξεχνιέται

Συγγραφέας: Κώστας Παπαναστασίου

Έκδοση: Μ. Τριανταφύλλου Υιοί (1972)

ISBN: –

Τιμή: –

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης δεν αποτελεί λογοτεχνικό αριστούργημα, ούτε σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο. Παρ’όλα αυτά έχει μια ιδιαίτερη σημασία, αν σκεφτεί κανείς πότε κυκλοφόρησε και τι θέμα έχει.

Η έκδοση είναι μάλλον μέτρια προς κακή. Υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες σε πολύ άσχημη εκτύπωση όμως, ενώ υπάρχουν αρκετά ορθογραφικά λάθη στο κείμενο. Το εξώφυλλο είναι ανάγλυφο και χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 1970, ίσως και παλαιότερων δεκαετιών. Το βρήκα στο βιβλιοπωλείο του Κωνσταντινίδη στην Εγνατία (δίπλα στο κτίριο της ΕΥΑΘ είναι) και πρέπει να έχει άλλα 2-3 αντίτυπα. Είναι σε προσφορά παλιών βιβλίων (μπορείτε να πάρετε 3 βιβλία με €2 μόνο).

Το βιβλίο μιλάει για τη ναζιστική θηριωδία και επικεντρώνεται στον χαμό των Εβραίων Θεσσαλονικέων κατά την περίοδο της Κατοχής. Για τον συγγραφέα δεν μπόρεσα να βρω στοιχεία, αλλά υποθέτω πως ζούσε την περίοδο εκείνη και κάποια από αυτά, που αναφέρονται στο βιβλίο τα έχει ζήσει, κάποια τα έχει ακούσει και μερικά τα έχει διαβάσει.

Θα πει κάποιος ότι για τον χαμό των Εβραίων Θεσσαλονικέων έχουν γραφτεί πολλά, έχει γίνει έρευνα και τα τελευταία χρόνια αυτή γίνεται πολύ πιο εμπεριστατωμένα. Τι κάνει αυτό το βιβλίο σημαντικό;

  • Πρώτον η εποχή, που κυκλοφόρησε. Χρονολογικά δεν απέχουμε ούτε 30 χρόνια από το Ολοκαύτωμα της πόλης μας, το θέμα αυτό αποτελεί μεγάλο ταμπού στις συζητήσεις, πολλοί κάτοικοι της πόλης μας, που βίωσαν εκείνη την περίοδο ή επωφελήθηκαν από αυτήν είναι ακόμη ζωντανοί, οι πληγές σίγουρα παραμένουν ανοιχτές, γενικά επικρατεί σιωπή ηθελημένη για το τι έγινε στην Κατοχή με τους Εβραίους και τις περιουσίες τους.
  • Δεύτερον η εθνικότητα του συγγραφέα. Κρίνοντας από το επώνυμο, θεωρώ ότι ο Παπαναστασίου δεν είναι Εβραίος. Πέρα από κάποιες ελάχιστες λογοτεχνικές αναφορές, οι Έλληνες γενικότερα δεν θέλησαν εκείνη την εποχή να μιλήσουν για τον χαμό των Εβραίων. Από όσο γνωρίζω, το πρώτο βιβλίο ιστορικό, που κυκλοφόρησε με λεπτομέρειες γύρω από το Ολοκαύτωμα, ήταν το γνωστό In Memoriam, το οποίο όμως είχε γραφτεί από Εβραίους και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1974, δύο χρόνια δηλαδή μετά την κυκλοφορία του έργου του Παπαναστασίου. Τα τελευταία χρόνια αποφάσισαν Έλληνες συγγραφείς και ιστορικοί να ερευνήσουν τον χαμό των Εβραίων Θεσσαλονικέων.

Υποθετικά και μόνο, πιστεύω ότι ο συγγραφέας έζησε την Κατοχή και θέλησε να αφήσει ένα βιβλίο, στο οποίο να περιγράφει κάποια από τα πράγματα, που είδε και κάποια που άκουσε. Ο τίτλος του βιβλίου είναι πολύ ενδεικτικός των προθέσεών του, δεν θέλει να ξεχαστεί και δεν μπορεί να ξεχάσει αυτά, που συνέβησαν. Και θέλει να μιλήσει για αυτά, πριν η μνήμη τα σβήσει.

Δεν υπάρχουν βιβλιογραφικές παραπομπές, για αυτό και θεωρώ ότι ο Παπαναστασίου δεν έχει κάνει κάποια επισταμένη έρευνα, το ύφος δε του βιβλίου δείχνει ότι περισσότερο είναι μια προσωπική αφήγηση. Υπάρχουν αρκετά ιστορικά λάθη, τα οποία όμως δεν θεωρώ ότι γίνονται εσκεμμένα για την παραπλάνηση της ιστορικής επιστήμης, αλλά γιατί ο συγγραφέας δεν έχει πηγές να ανατρέξει και ουσιαστικά γράφει μόνο ό,τι θυμάται.

Προσωπικά βρήκα το βιβλίο ενδιαφέρον. Δεν το κρίνω ως ιστορικό βιβλίο, ούτε κρίνω λογοτεχνικά το κείμενο. Είναι για μένα μια προσωπική μαρτυρία, που την εποχή, που βγήκε ήταν πρωτοποριακή και επιχειρούσε να γκρεμίσει προκαταλήψεις, ενώ ήθελε μάλλον και να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από το τι έγινε τότε. Το ότι χρειάστηκαν να περάσουν άλλα περίπου 20-30 χρόνια για να μιλάμε πιο ανοιχτά για το Ολοκαύτωμα της πόλης, δείχνει την αξία αυτού του έργου.

2 Σχόλια

Filed under ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Κώστας, Συγγραφείς

Η μεταμόρφωση της παλιάς Θεσσαλονίκης στη σύγχρονη πόλη

vivlioniki131

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Η ανάδυση της σύγχρονης Θεσσαλονίκης

Συγγραφέας: Αλέκα Καραδήμου – Γερόλυμπου

Έκδοση: University Studio Press (2013)

ISBN: 978-960-12-2166-3

Τιμή: Περίπου €32

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το να γίνονται αλλαγές στην εικόνα μίας πόλης δεν είναι περίεργο, το αντίθετο μάλιστα, είναι η φυσιολογική εξέλιξη, ειδικά όταν λόγοι ιστορικοί, πολιτικοί και λειτουργικοί το επιβάλλουν. Αυτό όμως, που έγινε στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία 150 χρόνια, σπάνια το συναντάμε. Οι μεγάλες πυρκαγιές (1890, 1917), τα κύματα προσφύγων, οι πόλεμοι, η αστυφιλία, η οικονομική ανάπτυξη αποτέλεσαν μοχλούς αλλαγών για την Θεσσαλονίκη. Αυτήν την «ανάδυση» της σύγχρονης πόλης εξετάζει το βιβλίο, για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα, μέσα από μία συλλογή κειμένων και φωτογραφιών.

Η έκδοση είναι άριστη, με πλαστικοποιημένο εξώφυλλο, πάρα πολλές φωτογραφίες, κάποιες εκ των οποίων σπάνιες και πολύ καλή ποιότητα εκτύπωσης. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν βιβλιογραφία, προέλευση των πολλών φωτογραφιών και ευρετήριο, ενώ στο τέλος κάθε κεφαλαίου υπάρχουν σημειώσεις-επεξηγήσεις του κειμένου.

Τη συγγραφέα την είχαμε γνωρίσει στη Vivlioniki μέσα από ένα άλλο της βιβλίο, σχετικά με την Μεγάλη Πυρκαγιά του 1917. Αρχιτέκτων-πολεοδόμος η ίδια, ασχολήθηκε αρκετά με την εξέλιξη της πόλης. Το πώς έφτασε η Θεσσαλονίκη στη σημερινή της εικόνα δεν έχει μια απλή εξήγηση, αλλά πολλοί παράγοντες έπαιξαν τον ρόλο τους, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο.

Μετά τον πρόλογο και την εισαγωγή, υπάρχει μία σειρά από φωτογραφίες της σύγχρονης πόλης, εικόνες του σήμερα, σαν να λέμε ότι εδώ είναι το σημείο, που φτάσαμε και τους λόγους (ή κάποιους από αυτούς) θα διαβάσετε στη συνέχεια.

Ακολουθεί μία σειρά από χάρτες, με τις επεξηγήσεις τους, από τα μέσα του 17ου αιώνα έως τα τέλη του 19ου. Σαν χρονιά ορόσημο των αλλαγών έχει τοποθετηθεί το 1870, καθώς από τότε η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποφασίζει την έναρξη εξωραϊσμού και εξευρωπαϊσμού της Θεσσαλονίκης.

Από εκεί και πέρα, υπάρχουν 11 κεφάλαια, με ξεχωριστές θεματικές ενότητες, τα οποία αναπτύσσουν κάποιους παράγοντες, που λειτούργησαν με τρόπο τέτοιο, ώστε να φτάσουμε στη σύγχρονη εικόνα της πόλης μας.

  • Το πρώτο κεφάλαιο μιλάει για την εξάπλωση της πόλης έξω από τα τείχη, κάτι, που για εμάς σήμερα φαίνεται απολύτως φυσιολογικό, αλλά για μία πόλη, που για πάνω από δύο χιλιετίες παρέμενε «φυλακισμένη» στα τείχη της, ήταν μία τεράστια αλλαγή.
  • Το δεύτερο κεφάλαιο αφιερώνεται στις Εβραϊκές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και πιο συγκεκριμένα σε αυτές, που δημιουργήθηκαν μετά το 1870. Για τον σημερινό Θεσσαλονικέα είναι δύσκολο να φανταστεί μία περιοχή της πόλης, όπου η κυρίαρχη γλώσσα ήταν η Εβραιο-ισπανική, αλλά πριν ούτε 100 χρόνια, τέτοιες γειτονιές υπήρχαν πολλές, από το γνωστό από την πυρπόλησή του Κάμπελ, μέχρι τη συνοικία του Χιρς και τα γκέτο της Κατοχής.
  • Το τρίτο κεφάλαιο το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον, καθώς μιλάει για μία πρόταση σχετικά με την εξέλιξη της πόλης, μέσα από κομμάτια ενός σχεδίου του Αριστοτέλη Ζάχου. Η πρόταση αυτή έγινε το 1914, πριν δηλαδή τη Μεγάλη Πυρκαγιά. Τον Αριστοτέλη Ζάχο τον γνωρίσαμε στη Vivlioniki μέσα από ένα εξαιρετικό βιβλίο-λεύκωμα, έκδοση του Μουσείου Μπενάκη.
  • Το τέταρτο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στον Ερνέστ Εμπράρ και τον Ζοζέφ Πλεμπέρ, σημαντικότατων συντελεστών στην ανάπτυξη και τον σχεδιασμό της πόλης μετά την Μεγάλη Πυρκαγιά του 1917. Πολλοί πιστεύουν, ότι αν το σχέδιο Εμπράρ είχε ακολουθηθεί χωρίς προβλήματα, η Θεσσαλονίκη θα ήταν πολύ ομορφότερη σήμερα.
  • Το πέμπτο κεφάλαιο μιλάει για κάποια από αυτά τα προβλήματα, ίσως το σημαντικότερο. Οι Θεσσαλονικείς εκείνης της εποχής, όταν βγήκε δηλαδή το σχέδιο Εμπράρ, δεν το υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό, φέραν πολλές αντιρρήσεις και με τον κλασσικό ελληνικό τρόπο (πολιτικές πιέσεις κτλ) επέφεραν τεράστιες αλλαγές στο αρχικό σχέδιο, για κερδοσκοπικούς κυρίως λόγους.
  • Το έκτο κεφάλαιο αφιερώνεται σε ένα θέμα, που πολύ πρόσφατα έληξε οριστικά για την Θεσσαλονίκη. Άλλωστε δεν γνωρίζω πολλές πόλεις, του μεγέθους της Θεσσαλονίκης, που να μην είχαν Δημαρχείο δικό τους, αλλά να βολεύονται στα ενοίκια! Σκεφτείτε ότι το σχέδιο Εμπράρ στα τέλη της δεκαετίας του 1910 είχε πρόβλεψη και σχέδιο του Δημαρχιακού Μεγάρου και μετά από έναν αιώνα, με εντελώς διαφορετικά σχέδια, ολοκληρώθηκε το Δημαρχείο στη σημερινή του θέση.
  • Το έβδομο κεφάλαιο μιλάει για την ίδρυση στη Θεσσαλονίκη συλλόγου μηχανικών και αρχιτεκτόνων. Ίσως το πιο βαρετό κεφάλαιο για μένα, πιθανότατα επειδή δεν είμαι μηχανικός και δεν το βρήκα ενδιαφέρον.
  • Το όγδοο κεφάλαιο από την άλλη είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, καθώς μιλάει για παλιούς και νέους τόπους εμπορίου-αγορές της Θεσσαλονίκης. Η πόλη διαχρονικά ήταν γνωστή για το εμπόριό της, από την ημέρα της ίδρυσής της και η ανάπτυξή της συμβάδιζε με την ανάπτυξη του εμπορίου.
  • Το ένατο κεφάλαιο αφιερώνεται σε έναν από τους σημαντικότερους και πιο δραστήριους πολιτικούς, που με τις αποφάσεις τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο, στο να πατήσει η πόλη πάλι στα πόδια της. Η Θεσσαλονίκη τον τιμά δίνοντας το όνομά του στον κεντρικό δρόμο της Χαριλάου και φυσικά μιλάμε για τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου.
  • Το δέκατο κεφάλαιο μιλάει για έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους πολεοδόμους της χώρας και ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία της νέας πόλης της Θεσσαλονίκης κατά τον καιρό του Μεσοπολέμου, αλλά το όνομά τους είναι άγνωστο στους περισσότερους. Πρόκειται για τον Ανάργυρο Δημητρακόπουλο.
  • Το ενδέκατο κεφάλαιο τέλος ξεφεύγει από πολεοδομικά θέματα και μιλάει για το βιβλίο του Γιόσεφ (Ιωσήφ) Νεχαμά σχετικά με τον Εβραϊσμό της Θεσσαλονίκης.

Η γλώσσα που χρησιμοποιείται ίσως σε κάποια σημεία δυσκολέψει τον αναγνώστη, αλλά σε γενικές γραμμές έχει γίνει προσπάθεια από τη συγγραφέα, χωρίς το κείμενο να είναι απλοϊκό, να γίνεται κατανοητό και από άτομα χωρίς ειδικές γνώσεις σε θέματα αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας.

Προσωπικά βρήκα το βιβλίο εξαιρετικά ενδιαφέρον. Σίγουρα για κάποια θέματά του μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σε άλλα βιβλία και ίσως αν κάποιος θέλει να διαβάσει πιο επιστημονικά πράγματα να μπορεί να ανατρέξει σε διαφορετικά συγγράμματα, αλλά ο ρόλος του βιβλίου είναι να δείξει στον αναγνώστη χωρίς ειδικές γνώσεις την πορεία της πόλης και την μεταμόρφωσή της σε αυτό, που ζούμε σήμερα, με τα καλά και τα αρνητικά του. Το ότι δίνονται εξηγήσεις για το πώς φτάσαμε στη σύγχρονη εικόνα της Θεσσαλονίκης είναι σημαντικό, γιατί είναι το πρώτο βήμα, ώστε να διορθώσουμε στο μέλλον κάποια από τα λάθη, που έγιναν. Επίσης σημαντική είναι η ανάδειξη μέσα από τις σελίδες συγκεκριμένων ανθρώπων, που προσπάθησαν να φτιάξουν μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή πόλη. Νομίζω ότι και η τιμή του βιβλίου είναι πολύ καλή, με δεδομένο την ποιότητα του έργου.

2 Σχόλια

Filed under ΚΑΡΑΔΗΜΟΥ-ΓΕΡΟΛΥΜΠΟΥ, Αλέκα, Συγγραφείς