Tag Archives: νουβέλα

Ένα κυνήγι θησαυρού στη Θεσσαλονίκη

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης

Συγγραφέας: Παρασκευή-Χριστίνα Αντωνίου

Έκδοση: Εντύποις (2019)

ISBN: 978-618-5300-83-8

Τιμή: Περίπου €10

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Πριν κάποιο καιρό είχε παρουσιαστεί στη Vivlioniki μια ποιητική συλλογή με θέμα τη Θεσσαλονίκη. Η επιλογή των έργων ήταν αποτέλεσμα ενός διαγωνισμού που είχε κάνει ο εκδοτικός οίκος Εντύποις και είχε θέμα την πόλη μας. Το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης είναι επίσης αποτέλεσμα αυτού του διαγωνισμού, πρόκειται για μία νουβέλα η οποία κέρδισε το Α’ βραβείο.

Η έκδοση είναι καλούτσικη. Δεν με ενθουσίασε το εξώφυλλο αν και η ποιότητα χαρτιού είναι ωραία, ενώ φαίνεται να μην έγινε καλή δουλειά στην επιμέλεια (υπάρχει λάθος μέχρι και στο αυτί του βιβλίου, όπου υπάρχει το βιογραφικό σημείωμα της συγγραφέως). Το κείμενο είναι ευανάγνωστο.

Η νουβέλα έχει να κάνει με την επιστροφή της Σοφίας στη Θεσσαλονίκη για οικογενειακούς λόγους μετά την απουσία της λόγω σπουδών στο εξωτερικό. Προσπαθεί να πατήσει στα πόδια της και να βρει μια ισορροπία με όσα είχε αφήσει στο παρελθόν και με τις ανάγκες του σήμερα. Μέσα σε όλα αυτά θα μπλεχτεί σε ένα περίεργο κυνήγι θησαυρού, που θα τη φέρει κοντά με το παρελθόν της οικογένειάς της, αλλά και με αυτό της Θεσσαλονίκης. Κάπου ενδιάμεσα γνωρίζει και τον έρωτα.

Χρονικά κινούμαστε στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη. Η πόλη βρίσκεται παντού στο έργο, με αναφορές σε σημεία και μνημεία της, αλλά και στο ιστορικό παρελθόν της.

Σε έργα ανθρώπων, που για πρώτη φορά βρίσκουν το θάρρος να εκθέσουν τα έργα τους, είμαι πάντα θετικά προδιατεθειμένος και δεν θέλω να τα κρίνω λογοτεχνικά, προσπαθώ να φανταστώ τη χαρά τους όταν είδαν για πρώτη φορά το κείμενό τους να αποκτά τη μορφή ενός βιβλίου. Σε κάποιος θα αρέσει, σε κάποιους άλλους όχι. Προσωπικά μου φάνηκε μια έξυπνη ιδέα.

Σχολιάστε

Filed under ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Παρασκευή-Χριστίνα, Συγγραφείς

Όταν η Στέλλα παράτησε τον Αντώνη…

Σάρωση_20170327

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Η δουλειά μου ως γυμνό μοντέλο

Συγγραφέας: Ιγνάτης Χουβαρδάς

Έκδοση: Βαλεντίνη (1988)

ISBN: –

Τιμή: –

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Στην προηγούμενη ανάρτηση είδαμε ένα σύντομο διήγημα του Ιγνάτη Χουβαρδά. Στη σημερινή ανάρτηση θα μιλήσουμε για μία νουβέλα, που είχε κυκλοφορήσει το 1988 και νομίζω είναι το πρώτο πεζό έργο του συγγραφέα (είχε προηγηθεί η έκδοση κάποιων ποιημάτων του.

Η έκδοση είναι απλή και λιτή. Χάρτινο εξώφυλλο σε πράσινο χρώμα, ξεχωρίζει το σχέδιο του Κάρολου Τσίζεκ. Αξάκριστο έργο, είχε κυκλοφορήσει σε 1000 αντίτυπα.

Από το διαδίκτυο βρήκα ότι ο Χουβαρδάς γεννήθηκε το 1965, άρα όταν κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο ήταν στα 23 του μόλις χρόνια. Πρόκειται για μία νουβέλα, όπου πρωταγωνιστής είναι ο Αντώνης, ένας νεαρός 22 ετών, έχει τελειώσει το Πανεπιστήμιο (τη Φιλοσοφική) και βρίσκεται σε μία φάση, όπου θέλει να ζήσει τον έρωτα ή κάποια ιδεατή μορφή του, τουλάχιστον με τον τρόπο, που τον έχει στο μυαλό του. Ερωτεύεται τη Στέλλα, μια φοιτήτρια και περνάει σε μια σχέση, που μοιάζει να τον γεμίζει συναισθηματικά, μέχρι το βίαιο τέλος της, το οποίο θα τον κάνει να αναθεωρήσει αρκετά πράγματα στο θέμα των σχέσεων, των γυναικών κτλ. Καταλυτικό ρόλο παίζει η φίλη του Αντώνη, η Χαρά, μια ιδιόρρυθμη κοπέλα, που θέλει να ζει με τους δικούς της κανόνες και η οποία δουλεύει ως γυμνό μοντέλο σε σχολές ζωγραφικής. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι χαρακτήρες, που γεμίζουν τις σελίδες του βιβλίου και επηρεάζουν λιγότερο ή περισσότερο την υπόθεση.

Ο Χουβαρδάς αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο μέσα από τα μάτια του Αντώνη. Δεν ξέρω πόσο αυτοβιογραφικό μπορεί να είναι το κείμενο και αν ο Αντώνης είναι ο Ιγνάτης, ηλικιακά πάντως ταιριάζουν. Η αφήγηση είναι απλή, ρεαλιστική στο μεγαλύτερο κομμάτι της, οι διάλογοι μοιάζουν φυσικοί με ωμότητα όπου το επιβάλλει η ιστορία.

Η Θεσσαλονίκη είναι και εδώ το σκηνικό δράσης, χωρίς να παίζει πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Ενδιαφέρουσες οι αναφορές σε κάποια μαγαζιά της πόλης, που κυριαρχούσαν στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όπως οι ντισκοτέκ Crypton, Montagne, Apollon, Acropol, το μπαρ Samuel, το καφέ Ντορε.

Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε η υπόθεση. Σαν να είναι μισοτελειωμένο έργο μου φάνηκε, σαν να είχε ο συγγραφέας μια ιδέα, που την ξεκίνησε μεν, αλλά δυσκολεύτηκε να την τελειώσει. Ο Αντώνης σαν χαρακτήρας νομίζω χτίζεται σωστά, όπως και η Χαρά. Με δεδομένο ότι όταν ο συγγραφέας το έγραψε το κείμενο ήταν πολύ νεαρός και δεν θα μπορούσε να έχει εμπειρία σε ζητήματα σχέσεων, γυναικών και συμπεριφορών, το βιβλίο μου έφερε λίγο σε ένα ιδιαίτερα κακογραμμένο μυθιστόρημα, που είχε παρουσιαστεί παλαιότερα στη Vivlioniki, το «Ο ψυχάκιας και η ξιπασμένη«. Νομίζω αυτό, που αξίζει περισσότερο σε αυτήν την έκδοση είναι το εξώφυλλο του Τσίζεκ.

1 σχόλιο

Filed under Συγγραφείς, ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ, Ιγνάτης

Το πρώτο έργο του Αντώνη Σουρούνη

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7_20170220

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Ένα αγόρι γελάει και κλαίει

Συγγραφέας: Αντώνης Σουρούνης

Έκδοση: Δωρικός (1969)

ISBN: –

Τιμή: –

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Πέρσι τον Οκτώβρη έφυγε από τη ζωή ο Αντώνης Σουρούνης σε ηλικία 74 ετών. Από τους σπουδαιότερους συγγραφείς, που έβγαλε η πόλη μας μεταπολεμικά, παιδί του Κουλέ Καφέ και της Άνω Πόλης, με μια ζωή συναρπαστική και ασυνήθιστη. Το βιβλίο του «Το μονοπάτι στη θάλασσα» ήταν από τα πρώτα, που είχα διαβάσει όταν ξεκίνησα να μαζεύω βιβλία για την πόλη μας, το διάβασα δεύτερη φορά και το απόλαυσα ακόμη περισσότερο. Η σημερινή ανάρτηση μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, στο 1969, όπου ο 27χρονος τότε Σουρούνης τύπωνε «δια λογαριασμό του συγγραφέως» το πρώτο του βιβλίο.

Η έκδοση είναι απλή και λιτή, συμβαδίζει με την αισθητική πολλών βιβλίων στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και των αρχών του ’70. Φαντάζομαι ότι τα έξοδα της έκδοσης βάρυναν τον Σουρούνη. Η φωτογραφία στο εξώφυλλο μου φαίνεται άσχετη με το θέμα και με τον τίτλο. Χάρτινο εξώφυλλο.

Το βιβλίο το προλογίζει ο ίδιος ο συγγραφέας, ενημερώνοντάς μας ότι τα κείμενα έχουν γραφτεί σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους. Φαντάζομαι τον νεαρό συγγραφέα (27 ετών ήταν όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο αυτό) να έχει μαζέψει κάποια σκόρπια κείμενα, που είχε γράψει στο παρελθόν και να πηγαίνει με λαχτάρα στον εκδοτικό οίκο να τα τυπώσει, ώστε να κάνει πραγματικότητα το όνειρο των παιδικών του χρόνων, το να γίνει συγγραφέας.

Στο διαδίκτυο θα δείτε σε πολλά sites να γράφουν ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, αλλά το βιβλίο έχει 9 σύντομα διηγήματα και μια μικρή νουβέλα με τίτλο «Ο Κένταυρος (εγώ κι ο εαυτούλης μου)»:

  • Τα διηγήματα τα περισσότερα είναι αφηγηματικά. Εμπνευσμένος σε μεγάλο βαθμό από τα όσα είδε και έζησε στην παιδική του ηλικία ο Σουρούνης, χτίζει ιστορίες, που θα μπορούσαν ίσως να είναι και αυτοβιογραφικές, αφού τα όρια της πραγματικότητας και του μύθου δεν διακρίνονται. Η μελαγχολία και το χιούμορ δένουν στην αφήγηση με ωραίο τρόπο. Ξεχωρίζω το αριστουργηματικό κατά τη γνώμη μου «Επιστρέφοντας στον κόσμο μου», το συγκινητικό «Οι μεγάλες Κυριακές των μικρών ανθρώπων», καθώς και τα «Η πρώτη αποτυχία», «Όνειρα και προδότες» και «Ο Κεφαλάκιας».
  • Η νουβέλα αποτελεί το μισό σχεδόν βιβλίο. Πρόκειται για την εξιστόρηση της συμβίωσης του συγγραφέα με τον κρυμμένο του εαυτό, που άλλοι ορίζουν ως ψυχή, άλλοι ως εσωτερική φωνή κοκ. Τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του αφηγητή έχουν στιγματιστεί από αυτόν τον δεύτερο εαυτό. Αφήγηση γρήγορη, έξυπνη, με χιούμορ, αυτοσαρκασμό, ρεαλισμό, κινηματογραφική σε πολλά σημεία. Το τέλος του είναι ευφυέστατο και απρόσμενο.

Η Θεσσαλονίκη είναι παρούσα σε πολλά σημεία, αν και δεν είναι πρωταγωνίστρια. Το Κουλέ Καφέ και οι άνθρωποί του, καθημερινοί μεροκαματιάρηδες, προσφυγικής καταγωγής, που ζούνε στον μικρόκοσμό τους, που έχει τους δικούς του κανόνες. Για όσους έχουν διαβάσει «Το μονοπάτι στη θάλασσα» θα βρούνε ίσως ομοιότητες μεταξύ των πρωταγωνιστών.

Προσωπικά απόλαυσα το βιβλίο. Όχι μόνο γιατί ένιωσα ιδιαίτερα τυχερός, που βρήκα το πρώτο βιβλίο του Σουρούνη (το επόμενο άργησε 8 χρόνια να κυκλοφορήσει), αλλά γιατί πρόκειται για ένα καλογραμμένο έργο, που παρουσίαζε σε μεγάλο βαθμό το συγγραφικό χαρακτήρα του Σουρούνη, που θαυμάσαμε στα επόμενα χρόνια. Δεν κυκλοφόρησε ξανά από κάποιον εκδοτικό οίκο, αν το βρείτε σε παλαιοβιβλιοπωλείο, να το αποκτήσετε οπωσδήποτε.

11 Σχόλια

Filed under Συγγραφείς, ΣΟΥΡΟΥΝΗΣ, Αντώνης

Έρωτας, δάκρυα, προδοσία, Βούρτση, Καΐλας κτλ. στη μεταπολεμική Θεσσαλονίκη

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7_20170119-2

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Ο δρόμος της Αρετής

Συγγραφέας: Κατερίνα Τσιάνα-Πανταζίδου

Έκδοση: Νησίδες (2014)

ISBN: 978-960-9488-68-6

Τιμή: Περίπου €8

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Οι δραματικές ταινίες με τη Μάρθα Βούρτση και τον Νίκο Ξανθόπουλο είχαν κάποτε μεγάλη πέραση. Ουρές σχηματίζονταν έξω από τους κινηματογράφους και μπόλικα δάκρυα χύνονταν από τους θεατές κατά τη διάρκεια της ταινίας. Δεν έζησα αυτήν την εποχή, αλλά μου την έχουν διηγηθεί και θυμάμαι την αγάπη, που έτρεφε η γιαγιά μου για αυτά τα έργα, όταν προβάλλονταν στην τηλεόραση. Το σημερινό βιβλίο, αν είχε κυκλοφορήσει πριν 50-60 χρόνια θα αποτελούσε ιδανικό σενάριο για μία τέτοια ταινία.

Η έκδοση είναι απλή και λιτή. Εύκολη ανάγνωση μεν, θα μπορούσε ίσως να είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια (αν και το βιβλίο δεν είναι και τεράστιο, ούτε 120 σελίδες), άσχετα από το γεγονός ότι πρόκειται για μία νουβέλα. Μου άρεσε το μαύρο εξώφυλλο, συνολικά μια αξιοπρεπέστατη δουλειά από τις Νησίδες.

Αυτό, που ξεχώρισα από το βιογραφικό της συγγραφέως, που βρίσκεται στο αυτί του βιβλίου, είναι ότι γράφει πως ξεκίνησε το βιβλιοπωλείο «Μυθιστορία», ένα από τα ομορφότερα στην πόλη μας, στο δρομάκι της Βαφοπούλου, στο Ντεπό. Γενικά πρόκειται για άτομο με μεγάλη αγάπη για το βιβλίο και με πολλές δράσεις στον τομέα αυτό.

Πρωταγωνίστρια του έργου η Αρετή, μια κοπέλα, της οποίας τη ζωή παρακολουθούμε από τα εφηβικά της χρόνια έως περίπου την πέμπτη δεκαετία της ζωής της. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, η Αρετή ερωτεύεται τον Χρήστο, ο Χρήστος την προδίδει και την αφήνει στα κρύα του λουτρού, αλλά με ένα μωρό στην κοιλιά της, η Αρετή πάει στη Γερμανία με το φύλακα-άγγελό της, τη θεία της την Αγάπη για να γεννήσει εκεί και να δώσει για υιοθεσία το αγοράκι της, γυρνάει πίσω και παντρεύεται τον μεγαλύτερό της Ανέστη, με τον οποίο το πρώτο τους το παιδί ο Βαγγέλης γεννιέται με κάποιο πρόβλημα, ο Ανέστης το ρίχνει στο ποτό, ενώ είναι και ερωτευμένος με μια πόρνη (που τελικά τον παρατά), γεννιέται και το δεύτερο παιδί τους, η Μαρίνα, ο Ανέστης πεθαίνει τελικά, μια νύχτα η Αρετή χάνει και τον Βαγγελάκη, μετά από λίγα χρόνια εμφανίζεται ο γιος της, που είχε δώσει για υιοθεσία, ενώ η υπόθεση ολοκληρώνεται με την επιστροφή του Χρήστου, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια βρισκόταν στο μυαλό της Αρετής, αλλά η Αρετή πλέον έχει απελευθερωθεί και δεν τον δέχεται πίσω και τον βγάζει οριστικά από το μυαλό και τη ζωή της (εδώ πέφτουν και οι τίτλοι τέλους).

Μέσα στη δραματική αυτή υπόθεση αναλύονται τα κοινωνικά στερεότυπα και τα ταμπού εκείνης της εποχής. Σε ένα μικροαστικό περιβάλλον όπως αυτό, που μεγαλώνει η Αρετή, το να χάσει μια γυναίκα την παρθενιά της πριν το γάμο της είναι ανεπίτρεπτο ή η προίκα αποτελεί βασικό ζήτημα διαπραγμάτευσης, τα παιδιά χωρίζονται σε «παιδιά» και «κορίτσια», μια ασθένεια ενός παιδιού είναι κοινωνικό στίγμα για την οικογένεια και το κουτσομπολιά και το «τι θα πει η γειτονιά» κυριαρχεί. Όχι ότι σήμερα όλα αυτά έχουν εξαλειφτεί, αλλά σίγουρα έχουν μειωθεί και δεν νομίζω ότι στις σύγχρονες κοινωνίες επικρατούν αυτές οι αντιλήψεις στην πλειοψηφία των ανθρώπων.

Η Θεσσαλονίκη αποτελεί τον κύριο χώρο δράσης της υπόθεσης, με κάποιες αναφορές σε δρόμους και σημεία της. Η Αρετή έχει μαγαζί με υφάσματα στο Μπεζεστένι, το οποίο κάποια εποχή δούλευε πολύ καλά, ειδικά τις δεκαετίες του ’60 και ’70. Ζει αρχικά στις Εξοχές και μετά σε διαμέρισμα στην περιοχή της Πλατείας Δικαστηρίων, κινείται στο κέντρο της πόλης (γίνεται αναφορά και στο Αχίλλειον, το γνωστό καφέ). Νομίζω ότι ο αναγνώστης μπορεί να μπει στο κλίμα, που περιγράφει η συγγραφέας, της εποχής κυρίως, παρά της πόλης.

Προσωπικά δεν μου άρεσε, αλλά γενικά δεν συμπάθησα ποτέ τις δακρύβρεχτες ταινίες και τα αντίστοιχα βιβλία. Αναγνωρίζω πάντως ότι μεγάλη μερίδα του κόσμου τα αγαπά, πιθανότατα βρίσκει σε αυτά κάτι, που δεν έχω ανακαλύψει εγώ, οπότε όπως είχα γράψει και για το βιβλίο της Άννας Σάγου-Βακαλούδη με τίτλο «Οδός Ελπίδας«…

«Αν σας αρέσουν οι ιστορίες με happy ending και βλέπετε το «Πάμε Πακέτο» στην τηλεόραση συνεχώς, πιθανότατα θα σας αρέσει και αυτό το βιβλίο.»

 

Σχολιάστε

Filed under Συγγραφείς, ΤΣΙΑΝΑ-ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ, Κατερίνα

6 σουρεαλιστικές ιστορίες στρατιωτών για τη ζωή στη Σαλονίκη του ‘Α Παγκοσμίου Πολέμου

001

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Έξω χιονίζει

Συγγραφέας: Σάκης Σερέφας

Έκδοση: Πόλις (2016)

ISBN: 978-960-435-500-6

Τιμή: Περίπου €11

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τον τελευταίο καιρό κυκλοφόρησαν αρκετά βιβλία, τα οποία πλούτισαν τη βιβλιογραφία σχετικά με την πόλη, τόσο στον ιστορικό, όσο και στον λογοτεχνικό τομέα. Το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης θα ασχοληθεί με το τελευταίο έργο του Σάκη Σερέφα, ενός ανθρώπου, που έχει παράγει πολύ και σημαντικό έργο σχετικά με την ιστορία και τη λογοτεχνία της Θεσσαλονίκης.

Η έκδοση είναι άριστη, όπως και όλες οι δουλειές, που έχω διαβάσεις από τις εκδόσεις Πόλις. Εξαιρετικό εξώφυλλο αισθητικά, πολύ καλή ποιότητα χαρτιού, ευανάγνωστο κείμενο, από τα βιβλία, που λες ότι φτιάχτηκαν με μεράκι. Ο Σερέφας έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς εκδοτικούς οίκους, αλλά νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά, που βιβλίο του εκδίδεται από τον οίκο Πόλις.

Η υπόθεση του βιβλίου έχει να κάνει με μια χειμωνιάτικη παράσταση ενός μέντιουμ στο θέατρο Ράδιο Σίτι. Το μέντιουμ καλεί τα «σωματοποιημένα» πνεύματα 6 στρατιωτών, που βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να μοιραστούν στους θεατές τις εμπειρίες τους κατά την παραμονή τους εδώ. Μέσα όμως από τις αφηγήσεις τους επεμβαίνουν και φέρνουν στην επιφάνεια τις ζωές των θεατών και των αναγνωστών.

Η γλώσσα και το ύφος του Σερέφα στο βιβλίο είναι από τα βασικότερα ατού του έργου. Ένας σουρεαλισμός, που δεν κουράζει καθόλου τον αναγνώστη, με έξυπνο χιούμορ και καυστικό λόγο, πέρα από αφήγηση των εμπειριών των στρατιωτών ασκεί κριτική και για τη σύγχρονη ζωή των κατοίκων της πόλης μας.

Υπάρχουν 7 κεφάλαια, με το τελευταίο να είναι ο «επίλογος» του βιβλίου. Στα υπόλοιπα 6 διαβάζουμε για τις ζωές δύο Άγγλων (Richard Johnson, John Smith), ενός Γάλλου (Achille Breton), ενός Ιταλού (Pietro Loretti), ενός Ρώσου (Nikita Smirnov) και ενός Ινδού (Bambalam). Οι αφηγήσεις τους βασίζονται σε αληθινά περιστατικά και γεγονότα, τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και σε βιβλία. Μέσα από τις ιστορίες τους περνάει το κλίμα της εποχής εκείνης.

Ο Σερέφας έχει ασχοληθεί σε μεγάλο βαθμό με την ιστορία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και ιδίως με τις εμπειρίες στρατιωτών και το πώς έβλεπαν αυτοί την πόλη μέσα στην πραγματικότητα εκείνης της χρονικής περιόδου (μπορείτε να διαβάσετε παραπάνω εδώ ή εδώ). Το βιβλίο αν και μοιάζει με σειρά σύντομων διηγημάτων, εν τούτοις χαρακτηρίζεται ως νουβέλα.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε πολύ και θεωρώ ότι είναι το καλύτερο λογοτεχνικό βιβλίο του Σερέφα, από όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Ζωντανή γλώσσα και ύφος, που σε κρατάνε στις σελίδες, γρήγορη πλοκή, χιούμορ, σχόλιο για τη σύγχρονη πραγματικότητα σε συνδυασμό με μία άριστη ποιοτικά έκδοση.

1 σχόλιο

Filed under Συγγραφείς, ΣΕΡΕΦΑΣ, Σάκης