Tag Archives: μνήμη

Μικρές λεπτομέρειες σαλονικιώτικου βίου

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Στιγμιότυπα και πινελιές

Συγγραφέας: Στράτος Σιμιτζής

Έκδοση: Μέθεξις (2019)

ISBN: 978-618-5226-68-8

Τιμή: Περίπου €10

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Από τα βιβλία, που προσωπικά απολαμβάνω να διαβάζω και σε πολύ μεγάλο βαθμό με ξεκουράζουν, είναι αυτά με προσωπικές εμπειρίες και αφηγήσεις. Πρόκειται για έργα, που δεν είναι ιστορικά, καθώς λείπει η τεκμηρίωση, η έρευνα και η μελέτη, δεν είναι απαραίτητα λογοτεχνικά, καθώς η μαεστρία του λόγου έρχεται σε δεύτερη μοίρα, αλλά αναδεικνύουν πτυχές της καθημερινότητας μέσα από μνήμες και νοσταλγία του συγγραφέα. Από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς τέτοιων βιβλίων ήταν ο σπουδαίος Κώστας Τομανάς, ο Γιώργος Σταμπουλής, ο Θεόδωρος Περπερής και ο Στράτος Σιμιτζής. Του τελευταίου είναι και το αντικείμενο αυτής της ανάρτησης, που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό.

Η έκδοση είναι απλή, ίσως υπερβολικά απλή. Στο παρελθόν έχουμε δει άλλες δουλειές του Σιμιτζή (εδώ και εδώ), οι οποίες είχαν πολύ καλύτερη αισθητική και ποιότητα. Δεν υπάρχουν φωτογραφίες εδώ, το εξώφυλλο μοιάζει να σχεδιάστηκε σε Amstrad 6128 (παλιός υπολογιστής της δεκαετίας του ’80…), γενικά μου μοιάζει με προχειροδουλειά. Κρίμα, γιατί το έργο του Σιμιτζή για το παρελθόν της πόλης μας είναι σημαντικό στο σύνολό του.

Όπως λέει και ο τίτλος, ο αναγνώστης εδώ θα διαβάσει μικρές μικρές ιστορίες ή γεγονότα ή θα μάθει για πρόσωπα και συνήθειες, που ήταν οικείες για τους παλαιούς Θεσσαλονικείς. Άλλωστε ο Σιμιτζής τους έχει γνωρίσει και έχει ζήσει σε μια Θεσσαλονίκη αρκετά διαφορετική από τη σημερινή. Φαντάζομαι ότι ο συγγραφέας κάθισε και έγραψε σε μια κόλλα χαρτί διάφορες μνήμες του, οι οποίες μπορεί να υπάρχουν και σε άλλα βιβλία του, σαν brainstorming και τις μάζεψε και τις έκανε βιβλίο. Κάποιες από αυτές τις μνήμες είναι ενδιαφέρουσες, κάποιες άλλες όχι και τόσο. Η θεματολογία είναι μεγάλη, από γεγονότα όπως τα εγκαίνια του κινηματογράφου Ολύμπιον ή η αναφορά στη γιορτή κρασιού, που γινόταν στην Νέα Ελβετία, μέχρι πρόσωπα όπως ο «Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου», η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, Ελένη Σκούρα. Οι παλαιότεροι θα το βρούνε σίγουρα πιο ενδιαφέρον, αφού θα ξυπνήσει μνήμες από τα νιάτα τους. Οι νεότεροι θα μάθουν για το παρελθόν και ίσως βρούνε κάποιο κίνητρο για να ψάξουν σε αυτό. Το βιβλίο πάντως χαρακτηρίζεται κυρίως από νοσταλγία.

Προσωπικά το διάβασα ευχάριστα, αν και δεν πιστεύω ότι είναι από τα σημαντικότερα του Σιμιτζή. Από την ενασχόλησή μου με τα βιβλία της Θεσσαλονίκης τυχαίνει να γνωρίζω τα περισσότερα από τα όσα αναφέρονται στο κείμενο, αλλά και πάλι ήταν ένα ξεκούραστο ανάγνωσμα.

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under Συγγραφείς, ΣΙΜΙΤΖΗΣ, Στράτος

Όταν ζωντάνεψαν τα αγάλματα της Θεσσαλονίκης…

Σάρωση_20181016

ΓΕΝΙΚΑ ΣΥΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Μπουγάτσα εάλω

Συγγραφέας: Γιάννης Βαλτής

Έκδοση: Ποταμός (2018)

ISBN: 978-960-545-098-4

Τιμή: Περίπου €12

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Πριν λίγο καιρό είχε παρουσιαστεί στη Vivlioniki ένα βιβλίο από τη δεκαετία του 1980, στο οποίο παρουσιάζονταν τα υπαίθρια γλυπτά, που υπήρχαν εκείνη την εποχή στη Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης είναι ένα μυθιστόρημα, στο οποίο τα γλυπτά αυτά, μαζί με πολλά, που έχουν προστεθεί στην πόλη μας, αποκτούν ζωή και συμμετέχουν σε μια ιστορία παραλόγου και φαντασίας.

Η έκδοση μου φάνηκε εξαιρετική. Όμορφο και προσεγμένο εξώφυλλο, πρωτότυπο και με μεγάλη φαντασία. Εξίσου ιδιαίτερο και το οπισθόφυλλο, όπου ο αναγνώστης θα βρει ένα σταυρόλεξο, με ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικές με το κείμενο (προσωπικά δεν θα έβαζα τις λύσεις στο αυτί του οπισθόφυλλου). Ευανάγνωστο κείμενο, το οποίο συνοδεύεται από πάρα πολλές φωτογραφίες, «πειραγμένες», οι οποίες παίζουν το δικό τους ρόλο στο έργο. Υπάρχουν επίσης και κάποια σχέδια.

Η ιστορία μας έχει να κάνει με τη μέρα, που τα αγάλματα, οι προτομές και διάφορα γλυπτά της Θεσσαλονίκης αποκτούν ζωή, σηκώνονται από τα βάθρα τους και αρχίζουν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Η Θεσσαλονίκη πλέον τους ανήκει και τριγυρνούν στους δρόμους της πόλης, συναντάνε άλλα αγάλματα από διαφορετικές εποχές και χρόνους και όλα μαζί φτιάχνουν έναν κόσμο από μάρμαρο και μπρούντζο. Ο μόνος άνθρωπος στο βιβλίο, που έχει ουσιαστικό ρόλο είναι ο δήμαρχος της πόλης, ο οποίος ναι μεν δεν κατονομάζεται, αλλά είναι ο Γιάννης Μπουτάρης.

Γιατί όμως όλη αυτή η αναστάτωση; Τι ζητάνε αυτές οι μορφές από το παρελθόν και γιατί αντιδρούν; Θεωρώντας ότι ο ρόλος τους είναι πλέον ξεπερασμένος, απογοητευμένοι ίσως από τους ανθρώπους, αποφασίζουν να βρούνε έναν άλλον τόπο, όπου θα τους εκτιμάν περισσότερο και κυρίως δεν θα υπάρχουν περιστέρια να τα κουτσουλάν. Περισσότερο όμως σχετικά με την υπόθεση θα διαβάσετε στις σελίδες του βιβλίου.

Ο Βαλτής έχει σκοπό να φέρει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με δοξασίες και δογματισμούς με τους οποίους μεγάλωσε σε κοινωνικά και ιστορικά θέματα. Με γλώσσα απόλυτη, όπου κυριαρχεί ο σαρκασμός, η ειρωνεία και η σάτιρα, προσπαθεί να αποκαλύψει στον αναγνώστη την αλήθεια των γεγονότων, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται αυτός. Και τα αγάλματα ως φορείς της ιστορικής μνήμης με την έννοια ότι δημιουργήθηκαν τα περισσότερα για αυτόν τον λόγο και όχι ως έργα τέχνης, έρχονται να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις σε διάφορα ζητήματα. Πολλοί ίσως θεωρήσουν βλάσφημο το κείμενο και για αυτό χρειάζεται ορθάνοιχτο μυαλό για να διαβαστεί.

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι απλά το σκηνικό δράσης της ιστορίας (ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής), αλλά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς ο Βαλτής χρησιμοποιεί την ιστορία της σε πάρα πολλά σημεία του έργου του. Τόσο μορφές, που σχετίζονται άμεσα με το παρελθόν της πόλης, όσο και άλλες, που μπορεί ποτέ να μην βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη, συμμετέχουν σε συζητήσεις και αναλύσεις σχετικά με την ιστορία του τόπου.

Υπάρχουν σημεία, όπου ο συγγραφέας μας παρουσιάζει ένα κείμενο με εξαιρετική ορμή και κάποια άλλα, όπου φαίνεται να βαλτώνει. Προσωπικά με κούρασαν αρκετοί διάλογοι, μερικοί εκ των οποίων μοιάζουν σαν να μπήκανε για να γεμίσουν οι σελίδες, όπως παλιά, που γράφαμε στις εκθέσεις πολλά αχρείαστα πράγματα. Η ιδέα του βιβλίου είναι εξαιρετική, δεν γνωρίζω αν είναι και πρωτότυπη, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ. Ο Σερέφας πιστεύω θα την είχε απογειώσει, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το έργο του Βαλτή.

Συνολικά το βιβλίο μου άρεσε. Παρά τις όποιες ενστάσεις μου, μου άφησε ένα θετικό πρόσημο. Σίγουρα θα υπάρξουν ενστάσεις από αναγνώστες, σε θέματα σχετικά με την ιστορία και τη θρησκεία και τον τρόπο, που αυτά περιγράφονται στο βιβλίο, αλλά πιστεύω ο Βαλτής τις προβοκάρει.

Σχολιάστε

Filed under ΒΑΛΤΗΣ, Γιάννης, Συγγραφείς

Τα παιχνίδια μνήμης του Μαρτινίδη

001

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Παιχνίδια μνήμης

Συγγραφέας: Πέτρος Μαρτινίδης

Έκδοση: Νεφέλη (2001)

ISBN: 960-211-592-0

Τιμή: Περίπου €14

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα του Πέτρου Μαρτινίδη θα απασχολήσει τη σημερινή ανάρτηση στη Vivlioniki. Πρόκειται για το τρίτο μέρος μιας τριλογίας, που την συμπληρώνουν τα έργα «Κατά συρροήν» και «Σε περίπτωση πυρκαϊάς«.

Η έκδοση είναι απλή, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Το κείμενο είναι ευανάγνωστο. Συμπαθητικό μου φάνηκε το εξώφυλλο. Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει με τιράζ τα 2000 αντίτυπα, σε μία εποχή, που φαντάζομαι ο κόσμος αγόραζε περισσότερα βιβλία.

Πρωταγωνιστής του έργου και συνδετικός κρίκος με τα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας ο Δημήτρης Σκούρος, έγκλειστος στις φυλακές στα Διαβατά για πλαστοπροσωπία. Στο προαύλιο θα συναντήσει τον Φίλιππο Βλάχο, καθηγητή στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ, ο οποίος βρίσκεται εκεί κατηγορούμενος για τον χαμό της Ισαβέλλας Ντάντου, μίας νεαρής κοπέλας, πρώην ερωμένης του. Από εκεί και πέρα μια σειρά συναντήσεων και διηγήσεων θα εξελίξουν την πλοκή και θα βοηθήσουν τον έγκλειστο «ντετέκτιβ» να βρει τη λύση στο μυστήρια ή καλύτερα στα μυστήρια του βιβλίου.

Το βιβλίο αποτελείται από 5 κεφάλαια με τίτλο το καθένα το όνομα του πρωταγωνιστή. Φίλιππος, Γρηγόρης, Ισαβέλλα, Σωτήρης και Ειρήνη διηγούνται στον Σκούρο κομμάτια της ιστορίας (η Ισαβέλλα με τη μορφή μαγνητοφωνήσεων, είναι νεκρή άλλωστε, μην το ξεχνάτε). Μέσα από τα όσα λέγονται ο αναγνώστης θα ταξιδέψει στη σημερινή αλλά και στη Θεσσαλονίκη του 1950, με αρκετές αναφορές σε μαγαζιά και σημεία της πόλης.

Σε σχέση με άλλα έργα του Μαρτινίδη, εδώ οι φιλοσοφικές αναζητήσεις και απόψεις του συγγραφέα είναι οι λιγότερες (αν και δεν λείπουν αναφορές σε βιβλία του Προυστ και σε έργα κλασσικής μουσικής), δίνοντας περισσότερο χώρο στο αστυνομικό κομμάτι. Όσους είχαν διαβάσει παλαιότερα τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι από τις εκδόσεις Λυχνάρι θα δούνε ότι ο τρόπος επίλυσης του γρίφου θυμίζει κάπως την τακτική της Αγγλίδας συγγραφέως. Τα διάφορα στοιχεία, που παρέχονται στον έγκλειστο ντετέκτιβ συνδυάζονται σε μια λογική σειρά. Οι διάλογοι επίσης είναι πιο ρεαλιστικοί, ιδίως αυτοί με τον Σωτήρη.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε. Υπάρχουν πολλές ανατροπές, ένα αναπάντεχο τέλος, η υπόθεση δομείται δεξιοτεχνικά και το κείμενο δεν χρησιμοποιείται για να εκθέσει ο συγγραφέας τις όποιες ανησυχίες του. Είναι μαζί με το «Κατά συρροήν» το καλύτερο έργο του Μαρτινίδη για μένα και πιστεύω πως αξίζει να σας συντροφεύσει στις διακοπές σας.

1 σχόλιο

Filed under ΜΑΡΤΙΝΙΔΗΣ, Πέτρος, Συγγραφείς