Tag Archives: εκτελέσεις

Μία έρευνα για τους νεκρούς της Κατοχικής Θεσσαλονίκης

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Ο φόρος του αίματος στην Κατοχική Θεσσαλονίκη

Συγγραφέας: Βασίλης Γούναρης, Πέτρος Παπαπολυβίου

Έκδοση: Επίκεντρο (2019)

ISBN: 978-960-458-899-2

Τιμή: Περίπου €33

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που η Κατοχική Περίοδος της άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην εικόνα της. Δεν ήταν μόνο οι καταστροφές σε κτίρια (πχ στο Λιμάνι κατά τους βομβαρδισμούς), κυρίως μιλάμε για τις αλλαγές στη σύνθεση του πληθυσμού της. Με κυριότερη καταστροφή το Ολοκαύτωμα της πόλης, όπου μέσα σε διάστημα λίγων μηνών χάθηκε πάνω από το 95% των Εβραίων Θεσσαλονικέων, η πόλη πλήρωσε έναν πολύ μεγάλο φόρο αίματος με εκτελέσεις, δολοφονίες και νεκρούς από την πείνα που θέρισε τον πληθυσμό. Το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης αποτελεί μία έρευνα με θέμα κάποια από αυτά τα θύματα.

Η έκδοση είναι μέτρια προς κακή. Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά από τις εκδόσεις του Παρατηρητή το 2001 και αυτή είναι η δεύτερη έκδοσή του. Δεν γνωρίζω αν και η πρώτη ήταν τέτοιας ποιότητας, αλλά θεωρώ πως όταν κάποιος κάνει μια δεύτερη οφείλει να προβεί σε βελτιώσεις. Οι εικόνες είναι δυσδιάκριτες, κάποιες σημειώσεις στο πλάι των σελίδων δεν διαβάζονται με ευκολία, νομίζει κανείς ότι πρόκειται για φωτοτυπίες που δέθηκαν και έγιναν βιβλίο. Δεν υπάρχει ευρετήριο ονομάτων, που για ένα τέτοιο έργο είναι απαραίτητο, αλλά υπάρχει η βιβλιογραφία. Είναι κρίμα, καθώς το περιεχόμενο του βιβλίου είναι εξαιρετικό.

Το έργο το προλογίζει ο Ιωάννης Χασιώτης, όπου αναφέρεται στην «περιπέτεια» του βιβλίου μέχρι να εκδοθεί τελικά. Χρειάστηκαν να περάσουν 17 χρόνια (!) από την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να γίνει το βιβλίο το 1984 έως την πρώτη έκδοση του 2001. Στα γενικά στοιχεία αναφέρω ως συγγραφείς του έργου τους Γούναρη και Παπαπολυβίου, αν και αυτοί είναι οι επιμελητές, στο βιβλίο ο αναγνώστης θα βρει και κείμενα άλλων μελετητών.

Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη, τα οποία ακολουθούν πέντε παραρτήματα:

  • Στο πρώτο μέρος ο αναγνώστης θα βρει τρεις μελέτες. Η πρώτη υπογράφεται από την Μαρία Καβάλα και έχει τίτλο «Επιβίωση βιολογική και πνευματική», τη βρήκα εξαιρετική, καθώς αναλύει με λεπτομέρειες πολλές δυσκολίες του πληθυσμού της πόλης κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι οποίες σχετίζονταν με την επιβίωσή του. Τα κεφάλαια σχετικά με τα συσσίτια και τη Μαύρη Αγορά είναι ιδιαίτερα χρήσιμα. Πολύ ενδιαφέρουσα και η δεύτερη μελέτη του Παπαπολυβίου, όπου γίνεται λόγος για τις αντιστασιακές οργανώσεις που αναπτύχθηκαν στη Θεσσαλονίκη κατά την Κατοχική περίοδο. Η τρίτη μελέτη του Δορδανά είναι μεν σημαντική, διαβάζεται όμως με δυσκολία καθώς αναλύει λεπτομερώς τις διοικητικές αρχές της πόλης κατά τη διάρκεια της Κατοχής, υπάρχουν πολλά ονόματα (και όπως είπαμε προηγουμένως το βιβλίο δεν έχει ευρετήριο…), οπότε ο αναγνώστης μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως εργαλείο για αναφορές.
  • Στο δεύτερο μέρος ο αναγνώστης θα βρει δύο μελέτες. Η πρώτη είναι του Γιώργου Καζαμία και μιλάει για τα αντίποινα, τόσο γενικά όσο και για τις πρακτικές που ακολούθησαν οι Γερμανικές Δυνάμεις Κατοχής στη χώρα και στη Θεσσαλονίκη πιο συγκεκριμένα. Ομολογώ ότι δεν γνώριζα πως υπάρχει Δίκαιο, που ορίζει πότε επιτρέπονται αντίποινα σε έναν πόλεμο. Η δεύτερη μελέτη είναι των επιμελητών του βιβλίου, δηλαδή του Βασίλη Γούναρη και του Πέτρου Παπαπολυβίου και αναφέρονται στη μελέτη συνολικά που έγινε για το βιβλίο, τις δυσκολίες και διάφορα άλλα στοιχεία.
  • Υπάρχουν όπως είπαμε και 5 παραρτήματα. Το 1ο παράρτημα αναφέρεται στις εκτελέσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη από το 1941 έως το 1944. Σύμφωνα με την εργασία η πρώτη εκτέλεση έγινε στις 19 Αυγούστου του 1941 και το θύμα ήταν ο Γεώργιος Πολυχρονάκης, είχε καταδικαστεί για απόκρυψη Βρετανών στρατιωτών. Η τελευταία εκτέλεση, σύμφωνα με το βιβλίο πάντα, έγινε μόλις δύο μέρες πριν την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, στις 28 Οκτωβρίου του 1944, όταν κοντά στην περιοχή της Αγίας Φωτεινής, εκτελέστηκαν 6 νέοι, οι Νικόλαος Αντωνίου, Σταύρος Γρηγοριάδης, τα αδέλφια Ανδρέας και Πέτρος Κουλουμπής, ο Θεοδόσιος Νότης και ο Ηλίας Νυσίρης. Το 2ο παράρτημα περιέχει 4 συνεντεύξεις ανθρώπων που έζησαν εκείνες τις μέρες στη Θεσσαλονίκη. Ο Έλλην Βασιλειάδης ήταν στρατιωτικός γιατρός στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Παύλου Μελά, ο Ραούλ Λιβαδάς ήταν κρατούμενος και διερμηνέας στον Παύλο Μελά, ο Γεώργιος Μαργέτης ήταν αντιστασιακός και διευθυντής του κατασκοπευτικού δικτύου «Ζευς», ενώ ο Ορέστης Τρωιανός είχε καταδικαστεί σε θάνατο, τον πήγαν για εκτέλεση, αλλά αστόχησαν τόσο κατά την εκτέλεση όσο και κατά τη χαριστική βολή και γλίτωσε και από τους πλιατσικολόγους που έσπευσαν μετά την εκτέλεση να κλέψουν τα ρούχα τους (τουλάχιστον αυτά ισχυρίζεται στη συνέντευξή του.). Το 3ο παράρτημα έχει 50 προσωπογραφίες εκτελεσθέντων. Το 4ο παράρτημα είναι ένα χρονολόγιο γεγονότων από την 1η Απρίλη του 1941 έως τις 30 Οκτωβρίου του 1944, όπου παρουσιάζονται γεγονότα που συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη, στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο και στον κόσμο γενικά. Το 5ο παράρτημα είναι ο κατάλογος εκτελεσθέντων, τουλάχιστον όπως συντάχτηκε από την ερευνητική ομάδα, όπου αναφέρονται σε περίπου 1500 άτομα, τα οποία έχασαν τη ζωή τους σε εκτέλεση Γερμανών, από τα Τάγματα Ασφαλείας, την ΟΠΛΑ, σε κάποια μάχη κτλ.

Η εργασία συνολικά είναι μια εξαιρετική δουλειά, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κάποιος ότι όταν έγινε δεν υπήρχε η ευκολία του διαδικτύου για τους μελετητές. Η έρευνα έγινε σε Ληξιαρχεία, Νεκροταφεία, παλιές εφημερίδες και περιοδικά κα. Στα κείμενα αναπαρίσταται πιστεύω σε μεγάλο βαθμό ο τρόμος και η μαυρίλα της Κατοχής, κάτι που μόνο όσοι το έχουν ζήσει μπορούν να περιγράψουν με ακρίβεια. Από το 2001 ακολούθησαν φυσικά πολλές μελέτες για την περίοδο 1941-1944 για τη Θεσσαλονίκη και έχουν βγει κάποια εξαιρετικά βιβλία, κάποια εκ των οποίων έχουν παρουσιαστεί και στη Vivlioniki (αξίζει πχ να διαβάσετε το βιβλίο του Δορδανά για τα Τάγματα Ασφαλείας στη Θεσσαλονίκη ή του Βενιανάκη για τον Δάγκουλα κτλ). Η μελέτη δεν καλύπτει το Ολοκαύτωμα της πόλης, καθώς αυτό είναι πολλά βιβλία από μόνο του. Δίνει όμως στοιχεία σημαντικά, οι νεκροί αποκτούν όνομα και επίθετο και δεν αποτελούν απλές στατιστικές, γεγονός, που πιστεύω ότι έχει ιδιαίτερη σημασία.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Η ποιότητα έκδοσης σίγουρα θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη και ίσως σε μια τρίτη έκδοση θα ήταν καλό να προστεθεί νέο υλικό, που θα βρήκε η ιστορική μελέτη στα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση. Συνολικά πάντως το βρήκα ως έναν χρήσιμο μπούσουλα στην προσπάθεια κάποιου να καταλάβει τα γεγονότα της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη.

Σχολιάστε

Filed under ΓΟΥΝΑΡΗΣ, Βασίλης, Γενικά, ΠΑΠΑΠΟΛΥΒΙΟΥ, Πέτρος

Πολιτικά εγκλήματα στη Θεσσαλονίκη (1876-1968)

001

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Πολιτικές δολοφονίες & εκτελέσεις στην Θεσσαλονίκη

Συγγραφέας: Σπύρος Δερμιτζάκης

Έκδοση: Ρώμη (2015)

ISBN: 978-618-5140-02-1

Τιμή: Περίπου €15

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Παλαιότερα στη Vivlioniki είχαν παρουσιαστεί δύο βιβλία, τα οποία μιλούσαν για τις πολιτικές δολοφονίες και εκτελέσεις στη Θεσσαλονίκη. Το ένα ήταν του Σπύρου Κουζινόπουλου και το άλλο του Γιώργου Αναστασιάδη. Σε αυτά τα δύο προστίθεται και το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης, από τον Σπύρο Δερμιτζάκη.

Η έκδοση είναι μέτρια προς κακή. Δεν νομίζω ότι έγινε σωστή επιμέλεια του έργου, το κείμενο είναι πυκνογραμμένο με αρκετά λάθη, οι φωτογραφίες σε κακή ανάλυση. Επειδή οι εκδόσεις Ρώμη είναι αυτοεκδόσεις, θεωρώ πως οικονομικοί λόγοι δεν επέτρεψαν σε μια καλύτερη παρουσίαση του βιβλίου. Και είναι κρίμα, γιατί στο σύνολό του πρόκειται για ένα ενδιαφέρον έργο. Στο τέλος υπάρχει μια σύντομη βιβλιογραφία, ενώ στην αρχή υπάρχει ένα χρονολόγιο, το οποίο επιχειρεί να αναφερθεί στις πολιτικές δολοφονίες, που έγιναν στη Θεσσαλονίκη από τις 6 Μαΐου 1876 και τη Σφαγή των Προξένων έως τις 9 Μαΐου 1968 και τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γιώργου Τσαρουχά. Στην εισαγωγή επίσης γίνεται και μία στατιστική προσέγγιση των δολοφονιών αυτών, με όποια σημασία αυτά μπορεί να έχουν.

Τα περισσότερα γεγονότα, που περιγράφει ο Δερμιτζάκης στο βιβλίο του έχουν περιγραφεί και στα βιβλία του Κουζινόπουλου και του Αναστασιάδη. Στα 22 κεφάλαια του έργου του (κάθε κεφάλαιο είναι και μία ξεχωριστή πολιτική δολοφονία ή έγκλημα και έχουν μπει με χρονολογική σειρά) περιγράφονται πέρα από τις «γνωστές» περιπτώσεις (Σφαγή Προξένων, δράση των Βαρκάρηδων, δολοφονίες Βασιλέως Γεωργίου Α’, Γιάννη Ζέβγου, Τζορτζ Πολκ, Γρηγόρη Λαμπράκη, Γιάννη Χαλκίδη, Αριστείδη Παγκρατίδη και Γιώργου Τσαρουχά) και κάποιες λιγότερο γνωστές, όπως αυτή του Ντραγκουντίν Δημητρίεβιτς, του Χαρίτωνα Σταμπουλίδη, του Στυλιανού Βολάνη, του Δημήτριου Κωφίτσα, του Στέφανου Βελδεμίρη. Στις πολιτικές δολοφονίες ο συγγραφέας εντάσσει επίσης το Μπλόκο της Καλαμαριάς και το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη, που έγιναν το 1944 καθώς και κάποιες άλλες.

Στα θετικά του βιβλίου ότι ο Δερμιτζάκης προσπαθεί να αναλύσει το κλίμα της εποχής, αλλά και τις γενικότερες συνθήκες, που επικρατούσαν και μέσα στις οποίες έγιναν τα εγκλήματα αυτά, που περιγράφει. Για τόσα πολλά πάντως περιστατικά, που αναφέρει, ίσως η βιβλιογραφία του θα μπορούσε να είναι πιο εκτεταμένη.

Προσωπικά βρήκα το βιβλίο ενδιαφέρον, αλλά με χτυπητές αδυναμίες στην ποιότητα της έκδοσης. Θεωρώ ότι για κάποιον, που θέλει να μελετήσει το θέμα των πολιτικών δολοφονιών, τα βιβλία του Κουζινόπουλου και του Αναστασιάδη είναι πιο πλήρη, αλλά σέβομαι το γεγονός, ότι ο συγγραφέας ουσιαστικά έφτιαξε μόνος του το βιβλίο, από τη συγγραφή έως την έκδοση και πιθανόν και τη διανομή.

Σχολιάστε

Filed under ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗΣ, Σπύρος, Συγγραφείς

Πτώματα και εκτελέσεις στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής και του Εμφυλίου

vivlioniki133

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Πτώματα, πτώματα, πτώματα…

Συγγραφέας: Ηλίας Πετρόπουλος

Έκδοση: Νεφέλη (2013)

ISBN: 960-211-081-3

Τιμή: Περίπου €7

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ότι οι δρόμοι και οι περιοχές της Θεσσαλονίκης έχουν βαφεί με ποτάμια αίματος, το έχουμε πει και σε άλλες αναρτήσεις στη Vivlioniki. Ειδικά ο 20ος αιώνας, φούντωσε αρκετά αυτό το ποτάμι. Διάφοροι συγγραφείς ασχολήθηκαν ειδικά για τις δολοφονίες του αιώνα, που μας πέρασε, όπως ο Κουζινόπουλος, ο Αναστασιάδης και ο Σερέφας (ο τελευταίος συμμετείχε στη δημιουργία και ενός σχετικού λευκώματος). Σε αυτούς τους συγγραφείς προστίθεται και ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο γνωστός ερευνητής με το βιβλίο για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα.

Η έκδοση είναι λιτή και όμορφη, χαρακτηριστική της σειράς, που είχε βγάλει η Νεφέλη με κείμενα του Πετρόπουλου. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου είχε γίνει το 1990, ενώ το κείμενο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1988 στο περιοδικό Στοχαστής. Το βιβλίο κοσμούν κάποια σχέδια του συγγραφέα.

Τόπος είναι η Θεσσαλονίκη και χρόνος η περίοδος της Κατοχής και του Εμφυλίου. Πρωταγωνιστές οι αναρίθμητοι νεκροί, εκτελεσθέντες είτε από τις δυνάμεις Κατοχής, είτε από τους ταγματασφαλίτες, είτε από τις δυνάμεις της ΟΠΛΑ και του ΕΛΑΣ. Οι τόποι εκτελέσεων, τα νεκροταφεία και οι μαζικές ταφές περιγράφονται από τον Πετρόπουλο, αναβιώνοντας το κλίμα της πιο νοσηρής εποχής, που πέρασε η σύγχρονη Ελλάδα.

Ο συγγραφέας βασίζεται κυρίως σε προσωπικές αναμνήσεις και εμπειρίες και στη δική του έρευνα. Δεν αναφέρεται κάπου βιβλιογραφία, μεταφέρεται μόνο ό,τι άκουσε και είδε. Δεν υπάρχει καμία προσπάθεια «δικαίωσης» κανενός και το ύφος, μαζί φυσικά με τα γραφόμενά του, αποτέλεσαν λόγο αντίδρασης τόσο της Δεξιάς, όσο και της Αριστεράς. Ο Πετρόπουλος μιλάει με ονόματα, ατόμων, τόπων, δεν θέλει να χαριστεί σε κανέναν, όχι με διάθεση διατήρησης ίσων αποστάσεων, αλλά με διάθεση αποκάλυψης της ιστορικής αλήθειας, έξω από αυτήν που διδάσκεται επίσημα ή ανεπίσημα.

Τόποι όπως το Κόκκινο Σπίτι, η Δόξα, το Γεντί Κουλέ, το νεκροταφείο της Αγίας Φωτεινής βίωσαν πριν περίπου 70 χρόνια τη φρίκη και το μίσος και γέμισαν με πτώματα ανθρώπων, ενόχων ή και αθώων. Ακόμη και σήμερα δεν είναι εύκολη η συζήτηση για εκείνες τις ημέρες και ο φανατισμός των αντίπαλων στρατοπέδων έχει περάσει πλέον στα εγγόνια και τα δισέγγονα.

Αν και το κείμενο είναι ιστορικής φύσεως, εν τούτοις κυρίως είναι ντοκουμέντο για έρευνα, παρά αυτή καθαυτή έρευνα. Αλλά ακόμη και αν υπάρχουν ανακρίβειες, εξακολουθεί να αποτελεί ένα κείμενο σημαντικό, καθώς μιλάει για μία εποχή και για ένα θέμα ταμπού, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι γράφτηκε το 1988.

Το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Διαβάζεται μονομιάς (δεν είναι δα και ιδιαίτερα μεγάλο). Ο Πετρόπουλος ήταν πρώτα ερευνητής και μετά συγγραφέας. Αιρετικός και προκλητικός ίσως για κάποιους, έζησε την περίοδο, που περιγράφει, ως μέλος του ΕΛΑΣ. Κυνηγήθηκε από τα μετεμφυλιακά καθεστώτα, αλλά δεν προσπάθησε, ούτε να εκμεταλλευτεί το γεγονός αυτό έπειτα, ούτε θέλησε να αγιοποιήσει καταστάσεις. Αναμφίβολα φωτίζει την περίοδο εκείνη και δίνει στοιχεία, τόσο για έρευνα των ιστορικών, όσο και για σκέψη των αναγνωστών.

1 σχόλιο

Filed under ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ηλίας, Συγγραφείς

Εκτελέσεις και «θαύματα» στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη

Image

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Πτώματα και φαντάσματα στη Θεσσαλονίκη του Εμφυλίου

Συγγραφέας: Σάκης Σερέφας

Έκδοση: Κέδρος (1998)

ISBN: 960-04-1399-1

Τιμή: Περίπου €12

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Προσωπικά ο Σερέφας είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, που έχουν ασχοληθεί με την Θεσσαλονίκη. Ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει το ποιητικό του έργο, αλλά στα βιβλία για την πόλη στα οποία έχει εμπλακεί, είτε ως συγγραφέας, είτε ως επιμελητής, είτε ως συνεργάτης, έχουν γίνει πολύ καλές δουλειές. Παρουσιάζει ιστορικά κομμάτια της πόλης με έναν πολύ χαρακτηριστικό και δικό του τρόπο, ασχολείται δε με θέματα που σπάνια αγγίζουν τους άλλους.

Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και αυτό εδώ. Με κύριο θέμα από τις μαύρες μέρες του Εμφυλίου, αλλά και με ένα παράρτημα στο οποίο μιλάει για αστικούς μύθους παλιούς και νεότερους, γνωστούς και άγνωστους. Η έκδοση είναι προσεγμένη. Πλαστικοποιημένο εξώφυλλο, κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες φωτογραφίες, ωραία εκτύπωση και χαρακτήρες γραμμάτων τέτοιοι, που να «συμβαδίζουν» με την εποχή που περιγράφει.

Ουσιαστικά το βιβλίο χωρίζεται σε 3 μέρη. Το 1ο μέρος μιλάει για τις εκτελέσεις στο Γεντί Κουλέ κατά την περίοδο του Εμφυλίου, το 2ο μέρος μιλάει για τα εκκλησιαστικά «θαύματα» τα οποία κυκλοφόρησαν στις εφημερίδες την ίδια περίοδο, ενώ το 3ο μέρος (το οποίο τιτλοφορείται Παράρτημα) μιλάει για κάποιους μύθους που κυκλοφορούν ή κυκλοφορούσαν στην πόλη.

Στο 1ο μέρος, μετά από ένα σύντομο πρόλογο, ο Σερέφας παραθέτει δημοσιεύματα από την εφημερίδα Μακεδονία, τα οποία σχετίζονται με εκτελέσεις που έγιναν στην περιοχή του Γεντί Κουλέ. Πέρα από εκτελέσεις δοσίλογων και ανταρτών, υπάρχει και ένα κείμενο για εκτελέσεις μελών της ΟΧΡΑΝΑ, οργάνωσης που έδρασε στον χώρο της Μακεδονίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με σκοπό την τρομοκράτηση κυρίως των γραικομάνων της περιοχής. Αν εξαιρέσουμε τις εκτελέσεις των μελών της ΟΧΡΑΝΑ, για τις υπόλοιπες παρατηρείται μια συμπάθεια του συντάκτη των δημοσιευμάτων για τα θύματα, ενώ είναι εμφανής η αντίθεσή του στις συνεχείς θανατικές ποινές και εκτελέσεις. Και αυτό είναι αξιοθαύμαστο, αν σκεφτεί κανείς ότι τα δημοσιεύματα ήταν στην Μακεδονία, μέσα σε μια περίοδο όπου τα μίση είχαν κυριαρχήσει όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων.

Στο 2ο μέρος έχουμε άρθρα τα οποία μιλάνε για διάφορα «θαύματα». Χρονολογούνται από το 1947 και λίγο μετά το τέλος του Εμφυλίου. Από εικόνες που δακρύζουν, μέχρι θεραπείες μακροχρόνιων παθήσεων και από μαρτυρίες ατόμων που άκουσαν το κλάμα του Αποστόλου Παύλου, μέχρι άγιους που επιβιβάζονται σε ταξί, υπήρχε μια ποικιλία μεγάλη με συμβάντα τα οποία ο κόσμος ίσως είχε ανάγκη να πιστέψει σε αυτά. Η επώνυμες μαρτυρίες έδιναν μια περαιτέρω αίσθηση αληθοφάνειας στα δημοσιεύματα. Βέβαια, αν σας φαίνονται αστεία και σκέφτεστε υποτιμητικά για αυτούς τους ανθρώπους που πίστευαν τέτοια δημοσιεύματα, σκεφτείτε μόνο ότι και σήμερα υπάρχουν εφημερίδες που στα πρωτοσέλιδά τους έχουν τέτοια «θαύματα» (αλλά δεν είναι σκοπός του blog να αναλύσει αυτό το θέμα, οπότε το αφήνω στην άκρη).

Το 3ο μέρος έχει κάποιους από τους πιο γνωστούς μύθους της πόλης. Ποιός δεν έχει ακούσει άραγε για το στοιχειωμένο σπίτι στο Ντεπό; Ή για το στοιχειό της Καμάρας, που έκανε τις νύφες να θεωρούν γρουσουζιά το να περάσουν κάτω από την Καμάρα; Ενδιαφέροντα και τα άρθρα που είχαν δημοσιευτεί για τα UFO τα οποία έκαναν τις εμφανίσεις τους στον ουρανό της Θεσσαλονίκης.

Το βιβλίο διαβάζεται πολύ εύκολα (ίσως λίγο να κουράζουν τα άρθρα των «θαυμάτων»). Κάποια από τα άρθρα που δημοσιεύονται αποτελούν ιστορικά ντοκουμέντα. Αυτό που καταφέρνει ο Σερέφας είναι να αποδώσει με τα άρθρα που βρήκε το κλίμα μιας εποχής, που την χαρακτήριζε ο φόβος, οι προκαταλήψεις και πολλοί επιτήδειοι, οι οποίοι πατώντας στην άγνοια του κόσμου, εκμεταλλεύονταν τις καταστάσεις. Και ενώ θα μπορούσαμε να μιλάμε για το σήμερα, αυτά έγιναν πριν 65-70 χρόνια στην όμορφη πόλη μας.

3 Σχόλια

Filed under Συγγραφείς, ΣΕΡΕΦΑΣ, Σάκης