Tag Archives: αστυνομικό μυθιστόρημα

Το τελευταίο έργο του Κρίτωνα Σαλπιγκτή

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Θρυμματισμένη φρυγανιά

Συγγραφέας; Κρίτων Σαλπιγκτής

Έκδοση: Ίκαρος (2018)

ISBN: 978-960-572-256-2

Τιμή: Περίπου €16

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όταν κάποιος κάνει μια συλλογή από βιβλία και θέλει να τα παρουσιάζει στο blog του, τότε έχει ένα μειονέκτημα: Θα πρέπει να διαβάζει τα βιβλία μέχρι το τέλος άσχετα αν του αρέσουν ή όχι. Το σημερινό βιβλίο το ξεκίνησα 3 φορές και το παρατούσα και μόλις στην τέταρτη κατάφερα να το τελειώσω και να αναφωνήσω «αμήν»…

Η έκδοση είναι πολύ όμορφη. Μου άρεσε το εξώφυλλο και η ποιοτική δουλειά. Ευανάγνωστο κείμενο, στην αρχή υπάρχει ένα διευκρινιστικό κείμενο του συγγραφέα μαζί με μια λίστα με τα πρόσωπα του βιβλίου (5 σελίδες…), ενώ στο τέλος υπάρχει το επίμετρο με τις ευχαριστίες του δημιουργού μαζί με κάποιες ακόμη διευκρινίσεις. Ομολογώ ότι το βιβλίο το αγόρασα κυρίως επειδή μου άρεσε η εικόνα του.

Τον Σαλπιγκτή τον είχαμε δει στη Vivlioniki άλλη μια φορά με ένα άλλο αστυνομικό έργο, το οποίο είχε γραφτεί στα πλαίσια ενός αφιερώματος στον Γιάννη Μαρή. Θυμάμαι ότι δεν είχα εντυπωσιαστεί ούτε από αυτό, αλλά αυτό δεν είναι ένα κριτήριο για να επιλέξω κάποιο έργο (ή τουλάχιστον δεν είναι το σημαντικότερο).

Η ιστορία μας ξεκινάει όταν ο Τέλης Δημητρέλης (ο βασικός πρωταγωνιστής του βιβλίου) συναντά μετά από πάρα πολλά χρόνια τον παιδικό του φίλο Αλέξανδρο Τεφλιώνη. Στις συναντήσεις τους ο Τεφλιώνης αρχίζει να διηγείται την ιστορία της ζωής του και κυρίως της οικογένειάς του. Η δολοφονία του Τεφλιώνη μαζί με κάποιες άλλες, που αρχικά δείχνουν να μην σχετίζονται, θα οδηγήσει τον Δημητρέλη σε μια σειρά ερευνών και τελικά στην ανακάλυψη τόσο του δολοφόνου, όσο και της αλήθειας, η οποία ήταν καλά κρυμμένη για πάνω από μισό αιώνα. Περισσότερα δεν μπορώ να πω, καθώς στην αστυνομική λογοτεχνία δεν είναι καλό ο αναγνώστης να γνωρίζει πολλά πράγματα.

Χρονικά το έργο κινείται στο σήμερα, στην Ελλάδα της Κρίσης, αλλά γίνονται πάρα μα πάρα πολλές αναφορές στο παρελθόν, από την περίοδο της Κατοχής και έπειτα. Ο τίτλος του βιβλίου έχει να κάνει με τη συνήθεια του Τεφλιώνη να πίνει το τσάι του θρυμματίζοντας μέσα μια φρυγανιά, συνήθεια, που είχε και ο Μαξ Μέρτεν, ο υπεύθυνος για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης…

Ο Σαλπιγκτής είχε μια πολύ καλή ιδέα και υλικό μπόλικο να γράψει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Ξεκινώντας από τα χρόνια της Κατοχής με τους δωσίλογους και τον θησαυρό του Μέρτεν, τις περιουσίες των Εβραίων Θεσσαλονικέων δηλαδή που έκλεψε, φτάνει ως το σήμερα στα χρόνια της οικονομικής ανέχειας και συνδυάζει τις δύο εποχές . Μέχρι εδώ όλα καλά….

Κάτι όμως κάνει λάθος. Οι διάλογοί του είναι εντελώς αδύναμοι, ως εκνευριστικοί. Το χτίσιμο των χαρακτήρων αποτυχημένο. Γράφει πάρα πολλά πράγματα, φουσκώνει το μυαλό του αναγνώστη με άπειρες πληροφορίες, οι περισσότερες άχρηστες και ανούσιες. Μου θυμίζει μαθητή, που πιστεύει πως η καλύτερη έκθεση είναι αυτή με τις περισσότερες σελίδες. Είχα μια ελπίδα ότι στο τέλος του βιβλίου θα υπάρχει κάτι συναρπαστικό, αλλά ούτε αυτό έγινε, η λύση του μυστηρίου δεν έχει να κάνει με το μυαλό του Δημητρέλη, αλλά έρχεται ξεκάρφωτα από την πένα του συγγραφέα. Κοντά στις 600 σελίδες και περίπου οι μισές είναι πριν τη βασική δολοφονία. Φαντάζομαι ότι ο Σαπλιγκτής ήθελε να δώσει άπειρο υλικό, άσχετο μεταξύ του, για να δυσκολέψει τον αναγνώστη στη λύση του γρίφου, αλλά του γύρισε μπούμερανγκ. Ο Δημητρέλης μοιάζει σε χαρακτηριστικά πολύ με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, ο οποίος εμφανίζεται και στο έργο (ποιητής, ομοφυλόφιλος, λατρεύει τις γάτες και είχε δουλέψει στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, μένει και στις 40 Εκκλησιές, όπου νομίζω μένει και ο Χριστιανόπουλος). Από εκεί και πέρα ο Σαλπικτής χρησιμοποιεί ονόματα διαφόρων φίλων του συγγραφέων με σκοπό φαντάζομαι να τους ευχαριστήσει. Στα ονόματα πιθανόν ο αναγνώστης να χάσει την μπάλα.

Η Θεσσαλονίκη κυριαρχεί στο έργο, καθώς τόσο η βασική ιστορία έχει σχέση με το παρελθόν της, αλλά γίνονται και πάρα πολλές αναφορές σε μαγαζιά και τοποθεσίες της πόλης μας, με πιο χαρακτηριστική αυτήν της μικρής ταβέρνας επί της Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του «Οψοποιείον η Ωραία Ελλάς», η οποία είχε ίσως το καλύτερο κυπριακό φαγητό στην πόλη και η οποία δυστυχώς έκλεισε πριν από λίγο καιρό.

Ίσως εγώ το πήρα πολύ στραβά το βιβλίο, ίσως να έχει κρυμμένη ομορφιά που εγώ δεν την πρόσεξα, ίσως έπρεπε να το προσεγγίσω με διαφορετικό τρόπο. Γεγονός είναι ότι πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο με κούρασε αφάνταστα, δεν το χάρηκα και σίγουρα δεν θα το συνιστούσα σε κάποιον. Κρίμα, γιατί ως ιδέα είχε ενδιαφέρον.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Συγγραφείς, ΣΑΛΠΙΓΚΤΗΣ, Κρίτων

Βιβλία παραλίας 2019: Το δεύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα του Πάνου Ιωαννίδη

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Ο χορός της μέλισσας

Συγγραφέας: Πάνος Ιωαννίδης

Έκδοση: Κέδρος (2019)

ISBN: 978-960-04-4974-7

Τίμη: €14

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Αύριο μπαίνουμε και επίσημα στο καλοκαίρι, εποχή, που για μένα τουλάχιστον έχει συνδυαστεί με ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων και ιστοριών. Το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης κυκλοφόρησε φέτος πριν λίγους μήνες και ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, που παλαιότερα είχα ονομάσει «βιβλία παραλίας», χωρίς ίχνος υποτίμησης των έργων αυτών, απλά επειδή τα βρίσκω ιδανική συντροφιά για ανάγνωση δίπλα στο κύμα.

Η έκδοση είναι απλή και λιτή, κλασσική πολλών έργων του Κέδρου, αλλά και άλλων εκδοτικών οίκων. Το εξώφυλλο δένει με τον τίτλο χρωματικά και σχεδιαστικά, καθώς κυριαρχεί το σχέδιο μιας μέλισσας. Ευανάγνωστο κείμενο, αξιοπρεπής εργασία στο σύνολό της.

Τον συγγραφέα τον συναντάμε πρώτη φορά στη Vivlioniki, αλλά αυτό δεν είναι το πρώτο του βιβλίο. Πριν κάποια χρόνια είχε γράψει ένα άλλο αστυνομικό μυθιστόρημα, για το οποίο γίνεται αναφορά και στο έργο της ανάρτησης. Μάλιστα ο πρωταγωνιστής των δύο έργων είναι ο ίδιος, ο Πέτρος Ριβέρης, ιδιωτικός ντετέκτιβ στο επάγγελμα.

Η υπόθεση ξεκινάει με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Χρηστίδη τον Αύγουστο του 2014. Ο Χρηστίδης ανήκει σε αυτό, που αποκαλούμε συχνά «γενιά του Πολυτεχνείου». Η γυναίκα του αναθέτει στον Ριβέρη να βρει το δολοφόνο. Στην έρευνα εμπλέκεται και ένα ατύχημα, που είχε γίνει πριν 10 χρόνια, όπου ένας νεαρός είχε παρασυρθεί από ένα αυτοκίνητο και μάρτυρες αυτού ήταν 4 νεαρά παιδιά. Ο Ριβέρης ψάχνει να βρει τα κοινά στοιχεία των υποθέσεων και αν αυτές οι δύο έχουν σχέση μεταξύ τους και αν ναι, ποια είναι αυτή. Περισσότερα δεν μπορώ να πω για την υπόθεση, όπως άλλωστε και σε όλα τα αστυνομικά έργα.

Πέρα όμως από το νουάρ κομμάτι του βιβλίου, ο συγγραφέας κάνει το δικό του πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο μέσα στις σελίδες του έργου του. Οι πρωταγωνιστές βιώνουν την Κρίση της χώρας και οι συνέπειές της πολλές φορές αποτελούν τον οδηγό των πράξεών τους. Με κριτική διάθεση απέναντι στη γενιά του παρελθόντος, αυτήν που εκπροσωπεί ο Χρηστίδης και για το γεγονός ότι πρόδωσε σε μεγάλο βαθμό τα όνειρα της νεότητάς της.

Το χτίσιμο των χαρακτήρων και η κλιμάκωση της υπόθεσης είναι ικανοποιητικά, όπως επίσης και το τέλος, που επιλέγει ο συγγραφέας. Δεν υπάρχουν κενά στην αφήγηση ούτε λογικά άλματα, που εξελίσσονται μόνο στο μυαλό του συγγραφέα, ο αναγνώστης ακολουθεί τα βήματα του Ριβέρη και όχι του Ιωαννίδη. Οι διάλογοί του μερικές φορές είναι κουραστικοί και εκτός ρεαλισμού, πχ στο πατσατζίδικο του Τσαρούχα ή σε κάποιο άλλο πατσατζίδικο της επικράτειας δεν νομίζω ποτέ να ακούστηκε ο διάλογος

«Ο ρόλος είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα»

«Που διαμορφώνεται από συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και συνισταμένες»

«Την ώρα της παράστασης οι συνθήκες δεν αλλάζουν, μωρό μου»

«Μπορεί να αλλάξουν όμως οι όροι διανομής των ρόλων. Και κατ’επέκταση, οι όροι νομής της εξουσίας, αγάπη!»

, θα τους έβγαινε ο πατσάς από τη μύτη…

Η Θεσσαλονίκη είναι ο τόπος δράσης του μεγαλύτερου κομματιού της ιστορίας μας. Ο Ιωαννίδης λατρεύει τις βόλτες μέσα στην πόλη και οι περιγραφές, που δίνει είναι ζωντανές σε τέτοιο βαθμό, που να τον ακολουθείς καθώς κινείται στο κέντρο κυρίως. Υπάρχει μια διαδρομή, που περιγράφει, όπου ο Ριβέρης μαζί με την κοπέλα του την Αύρα ξεκινάνε από το κέντρο και καταλήγουν περίπου στην Άνω Πόλη μέσα από τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, που μου άρεσε πολύ.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε. Ομολογώ ότι το ξεκίνησα μια φορά και στην αρχή με κούρασε κάπως και το παράτησα, τη δεύτερη φορά, που το έπιασα όμως από την αρχή ίσως ήμουν πιο έτοιμος για τον τρόπο γραφής του και το παρακολούθησα πιο εύκολα. Νομίζω ότι αξίζει να σας συντροφέψει κάποιες από τις ημέρες των διακοπών σας.

Σχολιάστε

Filed under ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Πάνος, Συγγραφείς

Ένας φόνος και μια ληστεία στη Θεσσαλονίκη του Δημοψηφίσματος του 2015

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Φυγή κεφαλαίων

Συγγραφέας: Γιώργος Μαρτινίδης

Έκδοση: Bell (2019)

ISBN: 978-960-620-770-9

Τιμή: Περίπου €11

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η σημερινή ανάρτηση έχει να κάνει με ένα έργο, το οποίο κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα (τον Μάρτιο του 2019) και ανήκει στην πιο παρεξηγημένη μορφή λογοτεχνίας, τα αστυνομικά έργα. Προσωπικά έχω απολαύσει πολλά τέτοια βιβλία και καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι ίσως θα θέλατε να διαβάσετε κι εσείς κάποια από αυτά.

Η έκδοση είναι απλή χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο. Οι κάπως πιο μεγάλοι σε ηλικία αναγνώστες θα θυμούνται μάλλον τα μικρά βιβλιαράκια των εκδόσεων Bell, που είχαν κυκλοφορήσει κατά τη δεκαετία του ’70 ή του ’80 και είχαν αστυνομική ή κατασκοπευτική πλοκή. Πολύ απλές δουλειές και η τιμή των βιβλίων πάρα πολύ προσιτή, ώστε να μπορούν να διαβάζονται μαζικά. Η ποιότητα έκδοσης εδώ είναι εμφανώς βελτιωμένη, αλλά περίμενα χαμηλότερο κόστος. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει και ένα σημείωμα του συγγραφέα.

Τον Γιώργο Μαρτινίδη τον είχαμε δει στη Vivlioniki μέσα από το πρώτο του έργο με τίτλο «Από το πουθενά«, το οποίο προσωπικά μου είχε αρέσει πολύ.

Βρισκόμαστε στο αποκορύφωμα της Κρίσης, Ιούνιος 2015 και λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα, που είχε εξαγγελθεί από την Κυβέρνηση εκείνης της εποχής και η ανακάλυψη ενός πτώματος και η εξαφάνιση ενός πολύ μεγάλου χρηματικού ποσού δεν περνάει στις πρώτες ειδήσεις. Ο αστυνόμος Δημήτρης Τσέλιος αναλαμβάνει την εξιχνίαση της δολοφονίας, η οποία συνδυάζεται με την εξαφάνιση των χρημάτων και…(η συνέχεια στις σελίδες του βιβλίου, δεν μπορώ να σχολιάζω πολλά πράγματα για την υπόθεση ενός αστυνομικού βιβλίου).

Η Θεσσαλονίκη στο βιβλίο είναι ο τόπος τέλεσης των εγκλημάτων, χωρίς όμως να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, ίσως η μπουγάτσα, που τρώει για πρωινό ο Τσέλιος να δίνει τον τόνο της πόλης. Από εκεί και πέρα μεγάλο μέρος της ιστορίας διαδραματίζεται στο Αστυνομικό Μέγαρο στην Νέα Μοναστηρίου και στο κτίριο στη γωνία Εθνικής Αμύνης και Τσιμισκή, εκεί, που βρίσκεται αν δεν κάνω λάθος ένα ΙΙΕΚ ή κάτι σχετικό.

Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με την αφήγηση, καθώς πολύ μεγάλο μέρος του βιβλίου εκτυλίσσεται μέσα στο γραφείο του Τσέλιου και με τις ανακρίσεις των υπόπτων. Το τέλος πάντως του βιβλίου είναι εξαιρετικό κατά την άποψή μου, με ανατροπές, που σίγουρα δεν περιμένει ο αναγνώστης. Σε ένα βιβλίο με τέτοια υπόθεση το τέλος είναι ίσως πιο σημαντικό από το υπόλοιπο βιβλίο. Μπορούμε να συζητήσουμε για το πώς έφτασε σε αυτό ο συγγραφέας, αλλά μόνο αφού το διαβάσετε, αλλιώς χάνει σασπένς το βιβλίο και σιχαίνομαι τα spoilers.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο συγγραφέας είχε μια πολύ καλή ιδέα, αλλά θα μπορούσε να τη δουλέψει περισσότερο σε περιγραφές και διαλόγους. Λείπουν ευτυχώς πολλά από τα στερεότυπα αυτών των βιβλίων σχετικά με το χαρακτήρα και τις συνήθειες των αστυνομικών ή των ντετέκτιβ. Λείπουν επίσης οι πολλές βαθυστόχαστες αναλύσεις για ζητήματα, που απασχολούν τον συγγραφέα και τα οποία για κάποιο λόγο πιστεύουν πολλοί ότι μπορούν να τα φορτώνουν στις υποθέσεις των βιβλίων αλλοιώνοντας όμως έτσι τόσο την υπόθεση των αστυνομικών έργων όσο και τα ζητήματα αυτά.

Σχολιάστε

Filed under ΜΑΡΤΙΝΙΔΗΣ, Γιώργος, Συγγραφείς

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη

Σάρωση_20180925

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Χωρίς πάγο

Συγγραφέας: Γιώργος Οικονόμου

Έκδοση: Κέδρος (2018)

ISBN: 978-960-04-4937-2

Τιμή: Περίπου €12

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όπως είχα προαναγγείλει και στην προηγούμενη ανάρτηση, η σημερινή έχει να κάνει με ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο διαδραματίζεται και αυτό στην άκρως ερωτική και επικίνδυνη πόλη μας. Πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια του Γιώργου Οικονόμου στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος.

Η έκδοση είναι απλή, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Μου άρεσε το εξώφυλλο, που ταιριάζει για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Από εκεί και πέρα η ποιότητα χαρτιού δεν είναι και η καλύτερη, αλλά όπως έχουμε πει πολλές φορές, για να πέσει το κόστος ενός βιβλίου γίνονται τέτοιου είδους υποχωρήσεις. Ευανάγνωστο κείμενο.

Πρωταγωνιστής της υπόθεσης είναι ο Φάνης Ντούρος, ένας νεαρός ντετέκτιβ, ο οποίος συνήθως αναλαμβάνει απλές υποθέσεις. Μια τυχαία (;) συνάντησή του με έναν παλιό του φίλο, ο οποίος είναι στέλεχος της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης θα είναι η αφορμή για να ερευνήσει τη δολοφονία της Αμαλίας Γιαλούρου, συζύγου ενός πολύ γνωστού δημοσιογράφου. Μέσα από μια σειρά ερευνών θα ξετυλίξει το νήμα (πόσο κοινότοπη έκφραση αλήθεια…) και θα βρει τον ένοχο. Όπως θα λέω πάντα στις παρουσιάσεις των αστυνομικών μυθιστορημάτων, δεν θέλω να σχολιάζω περισσότερα, φοβούμενος ότι θα μου ξεφύγει κάποιο στοιχείο της υπόθεσης και ο αναγνώστης θα χάσει το ενδιαφέρον του.

Και ο Οικονόμου, όπως και ο Ακροβατίδης στο βιβλίο της προηγούμενης ανάρτησης, χρησιμοποιεί την υπόθεση ως όχημα για να μιλήσει για πολλά θέματα, πολλά εκ των οποίων δεν έχουν σχέση με την υπόθεση. Δεν έχω κάποιο πρόβλημα με αυτό, αρκεί αυτές οι αναλύσεις να δένουν με το υπόλοιπο έργο και να μην φαίνονται ξεκάρφωτες. Προσωπικά μου φάνηκε ότι στο βιβλίο του Οικονόμου κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Επίσης δεν εντυπωσιάστηκα από το χτίσιμο του προφίλ του Ντούρου, το σασπένς της ιστορίας και το τέλος της. Σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα το τέλος είναι από τα σημαντικότερα κομμάτια του έργου, πρέπει να συνοδεύεται με ανατροπές, μυστήριο και η πλοκή να προχωράει σχεδόν μόνη της, χωρίς την ανάγκη παρεμβάσεων του συγγραφέα.

Η Θεσσαλονίκη είναι παρούσα στη σύγχρονη μορφή της, με αναφορές σε μέρη, μαγαζιά και δρόμους της πόλης. Σοφή η επιλογή του Οικονόμου να τοποθετήσει χρονικά την υπόθεσή του τον Δεκέμβριο, τον βοηθά να φτιάξει ένα noir περιβάλλον και είναι ένας μήνας, που ταιριάζει, νομίζω, στην πόλη μας.

Προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Σε πολλά σημεία με κούρασε και προσωπικό μου βαρόμετρο για το πόσο μου άρεσε ένα αστυνομικό έργο, είναι το πόσο συχνά παρατάω το βιβλίο. Βέβαια μιλάμε για το πρώτο έργο του Οικονόμου σε αυτό το είδος, οπότε θέλω να πιστεύω πως ο Ντούρος θα βρει και άλλες υποθέσεις στο μέλλον να εξιχνιάσει, οι οποίες θα είναι πιο συναρπαστικές.

Σχολιάστε

Filed under ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Γιώργος, Συγγραφείς

Μία ιστορία αστυνομικού μυστηρίου στη Θεσσαλονίκη του σήμερα

Σάρωση_20180924

 

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Που-Σου-Κου στη Σαλονίκη

Συγγραφέας: Άμοιρος Ακροβατίδης

Έκδοση: Ελκυστής (2018)

ISBN: 978-618-83918-1-9

Τιμή: Περίπου €15

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο πολλοί θεωρούν την αστυνομική λογοτεχνία «εύκολη». Το να φτιάξεις ένα μυθιστόρημα τέτοιου είδους προσωπικά μου φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο. Το να χτίσεις την υπόθεση θέλει τεράστια προσοχή, το τέλος πρέπει να είναι συναρπαστικό και αναπάντεχο, ενώ ο συγγραφέας, που ξέρει τον ένοχο, πρέπει με δεξιοτεχνία να τον αποκρύψει από τον αναγνώστη κτλ. Περισσότερο ίσως από άλλα βιβλία, το αστυνομικό πρέπει να σε κρατά «στην τσίτα», αλλιώς πολύ πιθανό κάποιος να το παρατήσει. Τα βιβλία της σημερινής και της επόμενης ανάρτησης είναι αστυνομικά μυθιστορήματα, τα οποία εξελίσσονται, πού αλλού, στην αγαπημένη μας Θεσσαλονίκη.

Η έκδοση του πρώτου έργου είναι μέτρια. Δεν με εντυπωσίασε το εξώφυλλο και προσωπικά δεν μου άρεσε το χαρτί, μου φάνηκε φτηνό. Βέβαια φαντάζομαι πως ο λόγος είναι για να πέσει το κόστος της εκτύπωσης. Ευανάγνωστο κείμενο, χωρισμένο σε κεφάλαια για να μην κουράζεται ο αναγνώστης. Στην αρχή του βιβλίου υπάρχει ένας χάρτης του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, σε περίπτωση, που διαβάσει το βιβλίο κάποιος, που δεν γνωρίζει τη γεωγραφία της πόλης.

Πρωταγωνιστής μας ο Τζακ Ντέϊντζερ, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο οποίος ασχολείται με μικρές δουλειές, μέχρι τη στιγμή, που θα του ανατεθεί μια πιο σοβαρή υπόθεση, η οποία ξεκινάει με την εξαφάνιση μιας γυναίκας. Με αφετηρία το γεγονός αυτό, ο συγγραφέας ξετυλίγει το κουβάρι αυτής, αλλά και κάποιων μικρότερων ιστοριών, οι οποίες εξελίσσονται παράλληλα και τέμνονται σε κάποια σημεία.

Ο Τζακ Ντέϊντζερ είναι μια κλασσική φιγούρα ντετέκτιβ, μαύρο κουστούμι, μαύρα γυαλιά, σοβαρός, ατακαδόρος. Ξέρει να εκτιμά το καλό ποτό, έχει επαφές με τον υπόκοσμο, ψαγμένος στη μουσική, που ακούει, φέρει μια κρυφή γοητεία, έχει χιούμορ, βίαιος όταν χρειαστεί. Ευτυχώς δεν οδηγάει 2CV και κάπως ξεχωρίζει. Δεν ενθουσιάστηκα με το χτίσιμο του χαρακτήρα του. Με τη βοήθεια των συνεργατών και των φίλων του θα βρει τη λύση στην υπόθεση και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Η δράση εξελίσσεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κυρίως, μέχρι την Άνω Πόλη. Χρονικά κινούμαστε στο σήμερα, στην εποχή της Κρίσης. Γίνονται πολλές αναφορές σε μνημεία και τοποθεσίες της πόλης, ενώ τα γεγονότα στην πλειοψηφία τους συμβαίνουν μέσα σε ένα τριήμερο, εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, για όσους δεν γνωρίζουν τη σημαίνει Που-Σου-Κου).

Αν και θέλω να πω περισσότερα για την υπόθεση, δυστυχώς σε τέτοια βιβλία δεν είναι εύκολο, καθώς μπορεί να φανερωθούν στοιχεία του έργου. Αυτό, που θα πω είναι ότι προσωπικά δεν εντυπωσιάστηκα από την πλοκή, το τέλος και την υπόθεση του βιβλίου. Ο Ακροβατίδης προσπαθεί να εντάξει το χιούμορ στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου και σε κάποια σημεία το καταφέρνει με επιτυχία, σε κάποια άλλα όχι. Οι διάλογοί του μερικές φορές είναι ρεαλιστικοί και ζωντανοί, σε άλλα σημεία μοιάζουν να μην ταιριάζουν. Όπως και σε άλλα βιβλία, η υπόθεση του έργου αποτελεί το όχημα για να αναπτύξει ο συγγραφέας τα πιστεύω του πάνω σε διάφορα ζητήματα (ο Πέτρος Μαρτινίδης το έκανε ιδιαίτερα στα βιβλία του αυτό). Το θέμα βέβαια είναι να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ της πλοκής και των όσων άσχετων θεμάτων θέλει να αναλύσει ο συγγραφέας και αυτά να κουμπώνουν αρμονικά, ώστε να μην μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους. Ίσως σε κάποιους να αρέσει το βιβλίο.

Σχολιάστε

Filed under ΑΚΡΟΒΑΤΙΔΗΣ, Άμοιρος, Συγγραφείς

Άλλο ένα αξιόλογο βιβλίο της νουάρ πεζογραφίας

001

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Κάσκο

Συγγραφέας: Σέργιος Γκάκας

Έκδοση: Καστανιώτης (2001)

ISBN: 978-960-03-3041-0

Τιμή: Περίπου €16

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ίσως να είναι το καλοκαίρι, εποχή, που «σηκώνει» πιο εύκολα την διάθεση για να διαβάσεις ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, ίσως το ότι το προηγούμενο βιβλίο, που διάβασα ανήκε στην ίδια λογοτεχνική κατηγορία και μου άρεσε ιδιαίτερα, το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης ανήκει και αυτό στη νουάρ πεζογραφία. Ο τίτλος του περίεργος και συγγραφέας του πρωτοεμφανιζόμενος στη Vivlioniki.

Η έκδοση είναι η κλασσική παλιά του Καστανιώτη. Εξώφυλλο με φωτογραφία βγαλμένη ίσως από κάποια παλιά ταινία του αμερικανικού κινηματογράφου, όταν στην ασπρόμαυρη οθόνη κάποιος ντετέκτιβ συναντούσε τη μοιραία πρωταγωνίστρια του έργου. Ευανάγνωστο κείμενο, αξιοπρεπής δουλειά στο σύνολό της. Κάποιες λίγες σημειώσεις υπάρχουν στο τέλος του βιβλίου. Εγώ έχω την τρίτη έκδοση του έργου, για την οποία δυστυχώς δεν βρήκα στοιχεία για το πότε κυκλοφόρησε, το μόνο, που γνωρίζω είναι ότι η πρώτη έκδοση του βιβλίου ήταν το 2001. Για την τρίτη ξέρουμε μόνο πως σίγουρα κυκλοφόρησε μετά το 2008.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας ο Συμεών Πιερτζοβάνης, ένας 39χρονος δικηγόρος, με μεγάλη αγάπη για το αλκοόλ, χαμένος στον κόσμο του, ο οποίος δουλεύει στο δικηγορικό γραφείο ενός φίλου του πατέρα του, του Λουκά Μαρσέλου. Ο θάνατος του τελευταίου θα τον οδηγήσει εν μέρει σε απόγνωση μέχρι τη στιγμή, που αναλαμβάνει να συνεχίσει την τελευταία υπόθεση του συνεταίρου του, η οποία θα τον φέρει για άλλη μια φορά (η πρώτη ήταν στα φοιτητικά του χρόνια) στη Θεσσαλονίκη. Η πελάτισσά του, μια όμορφη πρασινομάτα γυναίκα, θα του αναθέσει να βρει κάποιο πρόσωπο από το παρελθόν, το οποίο όμως εμφανίστηκε πάλι στη ζωή της. Στην προσπάθειά του αυτή θα μπλεχτεί σε παλιές και νέες δολοφονίες και πέρα από όλα τα άλλα θα αντιμετωπίσει σε πολλές στιγμές και τον ίδιο του τον εαυτό, έχοντας να αναμετρηθεί με το παρελθόν του και με παλαιότερες επιλογές του.

Κυριαρχούν και εδώ κάποια κλισέ χαρακτηριστικά των νουάρ μυθιστορημάτων, ο μπερδεμένος ήρωας, η μοιραία γυναίκα, τα πάρα μα πάρα πολλά λίτρα του αλκοόλ. Η υπόθεση κυλάει στρωτά χωρίς να κουράζει και οι χαρακτήρες έχουν αναπτυχθεί με σωστό τρόπο. Αν και υπάρχει μυστήριο, φόνοι και έρευνα, δεν με γοητεύει τόσο ως αστυνομικό πεζογράφημα, αλλά η ατμόσφαιρα, που χτίζει ο Γκάκας, η οποία είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και συμβαδίζει με τη νουάρ λογοτεχνία. Κινηματογραφική αφήγηση σε πολλά σημεία, πετυχημένοι και ρεαλιστικοί διάλογοι κάνουν την υπόθεση του έργου να αναπτύσσεται στα μάτια του αναγνώστη λες και βλέπει ταινία στο σινεμά, χαρακτηριστικό ιδιαίτερα θετικό κατά την άποψή μου για ένα τέτοιου είδους έργο.

Η επιλογή της Θεσσαλονίκης για τόπο εξέλιξης των γεγονότων δεν νομίζω ότι είναι τυχαία, η πόλη μας με την ομίχλη και την ιστορία της αποτελεί ιδανικό τόπο για να διαδραματίζεται μια τέτοια ιστορία. Χρονικά βρισκόμαστε στο 1995, στον πρώτο μήνα του χρόνου. Το κυρίως σκηνικό της ιστορίας είναι το κέντρο της πόλης, αλλά και το Καλοχώρι στις παράγκες, που δεν υπάρχουν πια, το Πανόραμα κα. Η Θεσσαλονίκη είναι πρωταγωνίστρια και με έναν άλλον τρόπο, καθώς ο συγγραφέας επιλέγει να χρησιμοποιεί επίθετα για τους πρωταγωνιστές του δανεισμένα από παλιούς ποδοσφαιριστές ομάδων της πόλης μας. Έτσι συναντάμε την Δάφνη Κυπριανίδη (Κυπριανίδης λεγόταν παλιός θρύλος του Απόλλωνα Καλαμαριάς), τη Βασιλική Μόκαλη ή Δηώ Πάλλα (Μόκαλης και Πάλλας ήταν παλιές βεντέτες του Άρη Θεσσαλονίκης), τον Δημήτρη Παρίδη, τον Αριστοτέλη Φουντουκίδη, τον Άρη Πέλλιο και τον Βασίλη Γούναρη (Παρίδης, Φουντουκίδης, Πέλλιος και Γούναρης ήταν δόξες του ΠΑΟΚ), την ταβέρνα του Χαλιαμπάλια και τον Βασίλη Σεντελίδη (Χαλιαμπάλιας και Σεντελίδης ήταν αμυντικοί του Ηρακλή Θεσσαλονίκης) και άλλοι.

Και ο τίτλος του βιβλίου; Κάσκο είναι το μικρό όνομα ενός από τους κύριους χαρακτήρες του έργου, Κάσκο Μαλμπράν. Δεν μπορώ να πω περισσότερα βέβαια, γιατί σε τέτοια έργα δεν χωράει πολύ ανάλυση, χάνεται το μυστήριο. Αυτό πάντως, που μπορεί να λεχθεί είναι ότι σε πολλά σημεία ο συγγραφέας γράφει πολιτικά χρησιμοποιώντας μια αριστερή ρητορεία, που ίσως παλαιότερα θα έπειθε περισσότερους.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε. Όχι τόσο ως αστυνομικό μυθιστόρημα, αφού το μυστήριο και η επίλυσή του δεν εντυπωσιάζουν, αλλά ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη του νουάρ περιβάλλοντος. Δεν εξιδανικεύονται οι χαρακτήρες και αυτό μου αρέσει σε τέτοια έργα. Το παρελθόν του καθένα όσο και να θέλουμε να λέμε ότι είναι κάτι, που δεν αλλάζει και πολλές φορές προτιμούμε να μην του δίνουμε σημασία, είναι κάτι, που μας ακολουθεί συνέχεια και θα μας ακολουθεί πάντα, ιδιαίτερα αν αισθανόμαστε πως υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί. Και στο βιβλίο αυτό το παρελθόν κυνηγάει σχεδόν όλους τους χαρακτήρες.

Σχολιάστε

Filed under ΓΚΑΚΑΣ, Σέργιος, Συγγραφείς

Ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα για το καλοκαίρι

Σάρωση_20170717

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Από το πουθενά

Συγγραφέας: Γιώργος Μαρτινίδης

Έκδοση: Γράμματα (2011)

ISBN: 978-960-329-502-0

Τιμή: Περίπου €11

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Καιρό είχε η Vivlioniki να ασχοληθεί με ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης ανήκει σε αυτήν την κατηγορία λογοτεχνίας. Καθώς βρισκόμαστε στα μέσα του καλοκαιριού, νομίζω ότι είναι και η καλύτερη εποχή για ένα τέτοιο ανάγνωσμα.

Η έκδοση είναι απλή και λιτή. Στο εξώφυλλο μια ζωγραφιά σχετική με την υπόθεση του βιβλίου. Αξιοπρεπής δουλειά συνολικά.

Όταν κάποιος μιλάει για αστυνομικό μυθιστόρημα και το όνομα «Μαρτινίδης», το μυαλό των περισσοτέρων θα πάει στον Πέτρο Μαρτινίδη, συγγραφέα, ο οποίος έχει συνδυάσει το όνομά του με τη νουάρ λογοτεχνία και τη Θεσσαλονίκη. Εδώ όμως συγγραφέας είναι ο γιος του Γιώργος Μαρτινίδης και η γνωστή ατάκα με τη μηλιά και το μήλο κολλάει πετυχημένα.

Ήρωας της ιστορίας μας ο Γιάννης Μπενάκης, ένας πρώην αστυνομικός, ο οποίος δουλεύει πια ως ιδιωτικός ντετέκτιβ, που αναλαμβάνει μικροδουλειές. Τυπική φιγούρα νουάρ μυθιστορήματος, ο Μπεν, όπως τον φωνάζουν φίλοι και γνωστοί, ρέπει προς τον αλκοολισμό, είναι γυναικάς και ατακαδόρος. Ζει μόνος του κάπου κοντά στην Ευζώνων, σε μια περιοχή, που ορίζεται από τις οδούς Καυταντζόγλου, Λεωφόρου Στρατού, Παπάφη και Κορυτσάς. Ο μικρόκοσμός του είναι η γειτονιά του, με επίκεντρα ένα μπουγατσατζήδικο του φίλου του Αντώνη και ένα μικρό μπαρ, όπου κυρίως καταναλώνει ουίσκι και μπύρες με την παρέα του, τον Αντώνη, τον Νίκο (καθηγητής σχολείου) και τον Μήτσο (ιδιοκτήτη του μπαρ). Την ρουτίνα της καθημερινότητάς του θα αλλάξει η ανάθεση μιας δουλειάς από έναν άνθρωπο της νύχτας, ο οποίος του ζητάει να βρει έναν φοιτητή, με τον οποίο είχε συνεννοηθεί για κάποια πάρτι στο μαγαζί του, τα οποία θα διοργάνωνε μια φοιτητική παράταξη. Στην έρευνα μπλέκεται και ο θάνατος μιας πρώην κοπέλας του Μπεν, η λειτουργία των φοιτητικών παρατάξεων, άνθρωποι της νύχτας, μεγάλα πολιτικά συμφέροντα και το κουβάρι ξετυλίγεται έως την τελική λύση του μυστηρίου.

Το βιβλίο ξεκινάει στα ρηχά και στην αρχή μπορεί να κουράσει τον αναγνώστη. Αν το παρατήσει θα κάνει μεγάλο λάθος, καθώς η πλοκή εξελίσσεται μαεστρικά και όσο προχωράνε οι σελίδες γίνεται περισσότερο γρήγορο, τα στοιχεία δένουν μεταξύ τους και η υπόθεση κυλάει με ενδιαφέρον και αγωνία. Το τέλος είναι αξιόλογο και ρεαλιστικό.

Ξεχωρίζω το γεγονός ότι ο Μαρτινίδης δεν έχει σκοπό να αποδώσει απόλυτη δικαιοσύνη, ούτε χρησιμοποιεί ήρωες εξιδανικευμένους. Το αντίθετο, η έννοια του καλού και του κακού μπλέκεται σε πολλά, δίνοντας έναν ρεαλισμό στην αφήγησή του. Πετυχημένοι οι διάλογοι σε ύφος και διάρκεια (ο Αντώνης λίγο το παρακάνει με τη λέξη «μαλάκας»), περιγραφές ουσιώδεις χωρίς περιττά στολίδια.

Ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα, που θα έπρεπε μοιραία να κερδίσει ο Γιώργος Μαρτινίδης είναι η σύγκριση με έργα του πατέρα του Πέτρου Μαρτινίδη. Και προσωπικά πιστεύω ότι βγαίνει νικητής, καθώς το ύφος των δύο συγγραφέων διαφέρει σε μεγάλο βαθμό. Κοινό σημείο αμφότερων των συγγραφέων είναι ότι τα πρώτα τους αστυνομικά βιβλία είναι πολύ καλά (του Πέτρου Μαρτινίδη ήταν το «Κατά συρροήν«).

Χρονικά το βιβλίο κινείται στην εποχή της Κρίσης, ενώ η Θεσσαλονίκη είναι παρούσα όχι στο κέντρο της, αλλά κυρίως σε περιοχές έξω από αυτήν (Κλεάνθους, Παπαναστασίου, Ευζώνων, Χορτιάτης). Τα ονόματα βέβαια των μαγαζιών, που αναφέρονται δεν είναι αληθινά.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Τα στοιχεία, που υπάρχουν στο βιβλίο χρησιμοποιούνται με πολύ καλό τρόπο, υπάρχουν αρκετές ανατροπές στο κείμενο και μια υπόθεση, που είναι πρωτότυπη και εξελίσσεται πετυχημένα. Σίγουρα θα το συμβούλευα για κάποιον, που θέλει να διαβάσει ένα έξυπνο αστυνομικό μυθιστόρημα για το καλοκαίρι και όχι μόνο.

 

1 σχόλιο

Filed under ΜΑΡΤΙΝΙΔΗΣ, Γιώργος, Συγγραφείς

Ένα ιστορικό-αστυνομικό μυθιστόρημα στη Βυζαντινή Θεσσαλονίκη

001

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Ο χάλκινος οφθαλμός

Συγγραφέας: Παναγιώτης Αγαπητός

Έκδοση: Άγρα (2006)

ISBN: 978-960-325-641-0

Τιμή: Περίπου €17

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η μακραίωνη ιστορία της Θεσσαλονίκης έχει ως αποτέλεσμα πολλοί συγγραφείς να έχουν εμπνευστεί έργα τους, που να σχετίζονται με το παρελθόν της πόλης. Τα περισσότερα χρονικά κινούνται στα τέλη του 19ου αιώνα και έπειτα, καθώς οι αλλαγές, που συντελέστηκαν στην πόλη εκείνη την περίοδο ήταν συγκλονιστικές. Το βιβλίο της σημερινής ανάρτησης μας ταξιδεύει χρονικά στα μέσα περίπου του 9ου αιώνα, όταν η Θεσσαλονίκη ήταν η Συμβασιλεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έχει υπόθεση την εξιχνίαση κάποιων εγκλημάτων. Πρόκειται δηλαδή για τον συνδυασμό ιστορικού και αστυνομικού μυθιστορήματος.

Η έκδοση είναι πολύ καλή ποιοτικά, όπως και όλες οι δουλειές του Άγρα. Η ένστασή μου είναι σχετική με το μέγεθος του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα με τις διαστάσεις του. Προσωπικά δεν μου άρεσαν ποτέ αυτά τα μικρά βιβλιαράκια (17cmX12cm), φοβάμαι ότι με το πρώτο άνοιγμα θα μου μείνουν στο χέρι οι σελίδες, ειδικά σε έργα των περίπου 430 σελίδων. Ωραίο εξώφυλλο κατά τα άλλα, ευανάγνωστο κείμενο. Στο τέλος υπάρχει ένα γλωσσάρι, εξαιρετικά χρήσιμο με διάφορους όρους, που θα συναντήσει ο αναγνώστης στο βιβλίο, καθώς και ένα επίμετρο του συγγραφέα με έναν χάρτη της Βυζαντινής Θεσσαλονίκης, όπου εμφανίζονται οι τόποι δράσης του μυθιστορήματος. Θα προτιμούσα οι επεξηγήσεις να είναι στο τέλος των σελίδων, καθώς αυτό πιστεύω θα έκανε την ανάγνωση πιο εύκολη, από το να πρέπει να γυρίζει και να ψάχνει την επεξήγηση ενός όρου. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2006 για πρώτη φορά, εγώ έχω την ανατύπωση του 2012.

Πρωταγωνιστής του έργου ο Λέων, πρωτοσπαθάριος και πρωτοασηκρήτης (βυζαντινοί τίτλοι, επεξηγούνται όλοι στο βιβλίο), ο οποίος καταφτάνει στη Θεσσαλονίκη για κάποια γραφειοκρατικά ζητήματα, τα οποία όμως μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα μετά τη δολοφονία του Μανουήλ Φιλομάτιου, βασιλικού μανδάτορα και τοποτηρητή Θεσσαλονίκης (επίσης βυζαντινοί τίτλοι). Ο Λέων θα υποχρεωθεί να βρει τον ένοχο αυτού του εγκλήματος και κάποιων ακόμη, που προστίθενται στην πλοκή του έργου. Η δράση εξελίσσεται με πολύ όμορφο τρόπο, υπάρχουν στιγμές, που ο αναγνώστης θα μείνει με ανοιχτό το στόμα, ενώ και το τέλος είναι ικανοποιητικό.

Αν το να γράψει κάποιος ένα ιστορικό μυθιστόρημα δεν είναι εύκολο, το να προσθέσει τα στοιχεία του αστυνομικού μυθιστορήματος το κάνει ακόμη πιο δύσκολο. Θα πρέπει να συγχρονιστεί χρονικά με μια εποχή, για την οποία λίγα ξέρουμε ακόμη και ο περισσότερος κόσμος είναι συνηθισμένος να διαβάζει ιστορίες μυστηρίου σύγχρονες, όπου τα μέσα έρευνας είναι αρκετά και προχωρημένα. Για τον 9ο όμως αιώνα τα μέσα αυτά δεν υπάρχουν και η αφήγηση πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην είναι βαρετή και να κεντρίζει διαρκώς το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ευτυχώς ο Αγαπητός τα καταφέρνει σε αυτόν τον τομέα.

Ιστορικά μυθιστορήματα, που να λαμβάνουν δράση στη Βυζαντινή Θεσσαλονίκη έχουμε δει και άλλα στο παρελθόν στη Vivlioniki, όπως για παράδειγμα τα έργα των Πηνελόπη Μάξιμου, Ισμήνης Καπάνταη και Νίκου Ματσούκα. Ο Αγαπητός μας ταξιδεύει στον Ιανουάριο του 833 μ.Χ, στην περίοδο της Εικονομαχίας, όταν σε γενικές γραμμές το Βυζαντινό κράτος βρίσκεται σε άνθηση και είναι ακόμη πανίσχυρο σε Ανατολή και Δύση. Οι σπουδές του συγγραφέα τον βοηθούν ώστε να χτίσει το σκηνικό του με τέτοιο τρόπο, που ο αναγνώστης να μπορεί να ταξιδέψει στις σελίδες του βιβλίου στη Βυζαντινή Θεσσαλονίκη. Και αυτό δεν γίνεται με τρόπο φτιασιδωμένο, αλλά με ρεαλιστική διήγηση, που κυλάει φυσιολογικά.

Βέβαια ο Αγαπητός εμπλέκει στην ιστορική ροή και ένα μυστήριο, το οποίο επίσης είναι δομημένο με τρόπο ρεαλιστικό, κινηματογραφικό και συναρπαστικό σε κάποια σημεία του, μυστήριο το οποίο θα λυθεί με τρόπο ικανοποιητικό. Οι χαρακτήρες του έργου χτίζονται με προσοχή, υπάρχουν ανατροπές πολλές τόσο στην πλοκή, όσο και στο ρόλο των ατόμων, μπαίνει και το ερωτικό στοιχείο (το οποίο φαντάζομαι δεν μπορεί να λείπει από κανένα αστυνομικό έργο).

Η Θεσσαλονίκη εκείνης της εποχής είναι μια μεγαλούπολη, εμπορικό και διοικητικό κέντρο, αναπτύσσεται και αυξάνεται σε ισχύ και πληθυσμό. Ο Αγαπητός προσέχει πάρα πολύ, ώστε να χρησιμοποιεί τις Βυζαντινές ονομασίες, όταν αναφέρεται σε τοπογραφία της πόλης και αξίζει ο αναγνώστης να προσπαθεί να καταλάβει ποια σημεία της πόλης εννοεί ο συγγραφέας στις σελίδες του. Μαθαίνουμε, πέρα από κάποια γνωστά σημεία και για πολλά άλλα άγνωστα, που έχουν χαθεί ίσως στις μέρες μας, αλλά υπάρχουν ιστορικές αναφορές για αυτά.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ. Τόσο ως ιστορικό, όσο και ως αστυνομικό μυθιστόρημα. Υπάρχουν κάποια σημεία, τα οποία τα βρήκα εξαιρετικά, αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω, καθώς μιλάμε για ιστορία μυστηρίου. Σίγουρα αξίζει να το διαβάσετε, καθώς δεν βλέπουμε πολλά καλά αστυνομικά έργα, ούτε και πολλά ιστορικά μυθιστορήματα για εκείνη την εποχή. Ακριβούτσικο μεν, αλλά θέλω να πιστεύω πως θα το βρείτε και σε καλύτερη τιμή από τα €17.

 

Σχολιάστε

Filed under ΑΓΑΠΗΤΟΣ, Παναγιώτης, Συγγραφείς

Εγκλήματα πάσης φύσεως στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη

002

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: 14 ημέρες

Συγγραφέας: Τάσος Παπαναστασίου

Έκδοση: Επίκεντρο (2017)

ISBN: 978-960-458-720-9

Τιμή: Περίπου €11

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τα αστυνομικά μυθιστορήματα είναι κάπως παρεξηγημένες μορφές λογοτεχνίας. Κάποιοι δεν τα εντάσσουν καν στην κατηγορία της λογοτεχνίας, ενώ οι περισσότεροι τα θεωρούν «φτηνά» πεζογραφήματα. Προσωπικά υπάρχουν στιγμές, που θέλω να διαβάσω μια ιστορία με μυστήριο και έχουν υπάρξει και φορές, που απόλαυσα ένα τέτοιο έργο. Η σημερινή ανάρτηση έχει να κάνει με ένα τέτοιο βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγες μόλις μέρες.

Η έκδοση είναι απλή, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Ευανάγνωστο κείμενο, συμπαθητικό εξώφυλλο, στο οποίο κυριαρχεί το κόκκινο χρώμα. Αξιοπρεπής δουλειά στο σύνολό της.

Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο αστυνόμος Άλκης Απτόσογλου (πώς του ήρθε του συγγραφέα να δώσει τέτοιο επίθετο στον ήρωά του, είναι το πρώτο μυστήριο του βιβλίου). Ένας τύπος σκοτεινός, που περνά μια κρίση, μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Στη δουλειά του έχει προβλήματα, είναι μάλλον αντικοινωνικός, καπνίζει πουράκια Montechristo και πίνει ουίσκι Jameson, γενικά πληρεί αρκετά από τα πρότυπα ενός αστυνομικού βγαλμένου από τις αμερικάνικες ταινίες. Αναλαμβάνει μια υπόθεση δολοφονίας ενός μικρού αγοριού, με την οποία σχετίζονται κάποια ανώνυμα σημειώματα, που βρίσκει. Ακολουθεί μια ακόμη δολοφονία, του καλύτερού του φίλου, μια τρίτη μιας άγνωστης γυναίκας και το πράγμα περιπλέκεται αρκετά. Μέσα από μια πορεία ερευνών θα βρεθεί ο ένοχος και θα επέλθει η λύση του μυστηρίου.

Παράλληλα με την αστυνομική υπόθεση τρέχουν και αρκετές άλλες ιστορίες, που κάποιες έχουν σχέση με την ιστορία και κάποιες άλλες όχι και τόσο. Μια μαύρη, που συλλαμβάνεται κυρίως λόγω του χρώματος του δέρματός της, φασίστες αστυνομικοί, που θέλουν να κυριαρχήσουν στο σώμα, οικογενειακά δράματα αρκετών προσώπων, προσωπικά δράματα κάποιων άλλων, γενικά στην πορεία της ιστορίας ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες καταστάσεις. Κάποιες χρησιμεύουν στη ροή του βιβλίου, κάποιες άλλες τις χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να χτίσει την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων του και να αιτιολογήσει πράξεις και τρόπο σκέψης των.

Χρονικά βρισκόμαστε μέσα στην Κρίση και πάρα πολύ κοντά στο σήμερα (αναφέρει στο βιβλίο ότι η Αγίας Σοφίας μόλις είχε πεζοδρομηθεί). Είναι Δεκέμβριος, λίγο πριν τις γιορτές. Από τον τίτλο καταλαβαίνουμε ότι η διάρκεια του έργου είναι 14 μέρες, μέσα στις οποίες συμβαίνουν τα διάφορα γεγονότα, αν και σε πολλά σημεία έχουμε άλματα στο παρελθόν, στις παιδικές ηλικίες διαφόρων πρωταγωνιστών της υπόθεσης.

Τόπος δράσης των εγκλημάτων και γενικότερα όλης της υπόθεσης είναι η Θεσσαλονίκη, με πολλές αναφορές σε δρόμους και μνημεία της πόλης. Δεν παίζει η πόλη κάποιον ρόλο στην εξέλιξη, αλλά παρουσιάζεται σαν ιδανικό σκηνικό, με την μουντάδα, το ψιλόβροχο, την υγρασία της και γενικά το γκρίζο αυτό χρώμα, που τόσο πολύ όμως της ταιριάζει. Μαζί με την τοπογραφία της πόλης γίνονται και κάποιες αναφορές σε ιστορικά γεγονότα, που στιγμάτισαν τη Θεσσαλονίκη, όπως ο Μάης του 1936, το Μαύρο Σάββατο του 1942 κα.

Ο Παπαναστασίου θέλει να μιλήσει για πάρα πολλά πράγματα και προσπαθεί να τα χωρέσει όλα στο κείμενό του. Σχέσεις ερωτικές/οικογενειακές/φιλικές, ανεκπλήρωτοι έρωτες, σύγχρονη πολιτική κατάσταση, κοινωνική κατρακύλα και άνοδος της ακροδεξιάς, οικογενειακή καταπίεση, κοινωνικές ανισότητες, ομοφυλοφιλία, ρατσισμός, διαφθορά, οικογενειακή βία, ψυχασθένειες, απώλειες αγαπημένων προσώπων, διαλυμένη παιδεία, υπόκοσμος και περιθώριο είναι μόνο κάποια από τα θέματα, που θέλει να αναφέρει στις σελίδες, παράλληλα πάντα με την εξέλιξη του έργου και του μυστηρίου. Ίσως θα μπορούσε να ασχοληθεί με τα μισά μόνο, αλλά επιλέγει να ανοίξει πολλά μέτωπα. Κάποια σημεία του βιβλίου μοιάζουν να είναι εντελώς άσχετα με την υπόθεση, όπως η επίσκεψη του Απτόσογλου στο ψυχιατρείο για να επισκεφτεί τον αδερφό του, που νοσηλεύεται εκεί για χρόνια.

Μου άρεσε αρκετά ο τρόπος, που χτίζει το σκηνικό της υπόθεσής του, δεν επικρατεί το μαύρο, αλλά το γκρίζο. Πετυχημένοι διάλογοι στο μεγαλύτερο μέρος τους, λόγος περιγραφικός με πολλές λεπτομέρειες ώστε να μοιάζει κινηματογραφικός. Το αστυνομικό κομμάτι του έργου προχωράει αρκετά καλά και το τέλος το βρήκα ικανοποιητικό με τον τρόπο, που δίνεται. Δεν πρόκειται για μια ιστορία, που ο αναγνώστης πρέπει να ακολουθεί με προσοχή κάθε διήγηση, ώστε να βρει αυτός κρυμμένα στοιχεία, αλλά και έτσι πάλι μου άρεσε.

Αν κάτι κυριαρχεί στο έργο, αυτό είναι η απώλεια πάσης φύσεως. Απώλεια έρωτα, απώλεια συντρόφου, απώλεια ψυχραιμίας, απώλεια λογικής, ο φόβος για την απώλεια, απώλεια εισοδήματος, απώλεια αξιοπρέπειας κοκ. Επίσης ισχύει αυτό, που λέει στο οπισθόφυλλο, ότι το παρελθόν καταδιώκει τους πρωταγωνιστές με αρκετά σκληρό τρόπο.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε. Το διάβασα πολύ ευχάριστα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Σκηνοθετικά νομίζω πως ο Παπαναστασίου πάει καλύτερα από σεναριακά, αλλά μιλάμε για το πρώτο του βιβλίο, οπότε έχει πολλά ελαφρυντικά. Αν σας αρέσουν τα αστυνομικά έργα, πιστεύω πως δεν θα σας απογοητεύσει, ίσως δεν θα γίνει το αγαπημένο σας βιβλίο, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα σας κρατήσει ευχάριστη συντροφιά.

Σχολιάστε

Filed under ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Τάσος, Συγγραφείς

Το τελευταίο βιβλίο του Πέτρου Μαρτινίδη

002

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: 17 ώρες

Συγγραφέας: Πέτρος Μαρτινίδης

Έκδοση: Πατάκη (2016)

ISBN: 978-960-16-7141-3

Τιμή: Περίπου €9

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Πλησιάζουν οι γιορτές και τα βιβλιοπωλεία θα γεμίσουν με νέες κυκλοφορίες. Μία τέτοια είναι και το τελευταίο μυθιστόρημα του Πέτρου Μαρτινίδη, το οποίο αποτελεί και θέμα αυτής της ανάρτησης.

Όμορφη έκδοση, με έναν μαύρο σκύλο για εξώφυλλο, έργο του Βασίλη Σαλπιστή. Ευανάγνωστο κείμενο, είναι το πρώτο έργο του Μαρτινίδη από τον Πατάκη, όλα τα προηγούμενα έργα του, που είδαμε στη Vivlioniki ήταν από τη Νεφέλη. Γενικά οι τελευταίες εκδόσεις του Πατάκη είναι ποιοτικά αξιοπρόσεκτες.

Ο Μαρτινίδης έγινε γνωστός στο αναγνωστικό κοινό από τα αστυνομικά μυθιστορήματά του, τα οποία τοποθετούσε σχεδόν πάντοτε στο γεωγραφικό χώρο της Θεσσαλονίκης. Οι «17 ώρες» δεν αποτελούν εξαίρεση. Ένας δημοσιογράφος βρίσκεται τυχαία στο χώρο όπου εκρήγνυται μια βόμβα, με 5 νεκρούς. Ο ίδιος δεν παθαίνει τίποτα και γράφει ένα άρθρο σχετικά με την επίθεση αυτή, το οποίο θα τον μπλέξει σε μια περίεργη περιπέτεια, όπου πρέπει να παραδίδει ένα κείμενο μέσω email σε έναν άγνωστο, ο οποίος τον απειλεί ότι από αυτά τα κείμενα εξαρτάται η ζωή ενός κοριτσιού. Μέσα από λογικές και παράλογες αναζητήσεις και σκέψεις ερευνά τις ζωές των 5 θυμάτων και εξετάζει τις σχέσεις μεταξύ τους. Τελικά αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις στον σύγχρονο κόσμο.

Όπως και στα παλαιότερα έργα του, έτσι και εδώ ο Μαρτινίδης χρησιμοποιεί τα κείμενά του για να αναλύσει διάφορα θέματα, που τον απασχολούν. Στο τελευταίο του βιβλίο πριν δύο χρόνια, με τίτλο «Σύρριζα«, μίλησε για τη σχέση Αριστεράς και τρομοκρατίας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ περισσότερο «πολιτικό» έργο, το οποίο κινείται χρονικά στις ημέρες της «μνημονιακής» Κρίσης. Ο συγγραφέας στις «17 ώρες» αντιμετωπίζει κριτικά τη σύμπραξη της Αριστεράς με την Ακροδεξιά και τον οπορτουνιστικό χαρακτήρα αυτής της συνύπαρξης με σκοπό την ανάληψη της εξουσίας. Η οργανωμένη προσπάθεια φανατισμού του κοινού ιδιαίτερα κατά τις μέρες του Δημοψηφίσματος του 2015 και οι διχαστικές κορώνες, που ακούστηκαν αποτελούν επίσης θέμα του έργου. Μέχρι και ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει στις 17 ώρες, που «διαπραγματεύτηκε» ο Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας το καλοκαίρι του 2015. Σε μια εποχή, που το να δηλώνει κάποιος Αριστερός είναι μόδα, όπως ήταν το να δηλώνει ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του ’80, ο Μαρτινίδης έρχεται αντιμέτωπος με αυτή τη λογική, αν και ο ίδιος ανήκει πολιτικά στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.

Αν και προσωπικά το βιβλίο μου κάνει για «αστυνομικό μυθιστόρημα» (υπάρχει έγκλημα, θύματα, προσπάθεια ανεύρεσης του ενόχου μέσα από μια διαδικασία), το οπισθόφυλλο το περιγράφει ως «θρίλερ» ενώ στον υπότιτλο στο εξώφυλλο μιλάει απλά για ένα «μυθιστόρημα». Προσωπικά, μου φαίνεται πως όπως η αστυνομική πλοκή του έργου (γιατί πιστεύω πως για αστυνομικό μυθιστόρημα μιλάμε και εδώ) είναι το μέσο για να μιλήσει ο συγγραφέας για πολιτικά ζητήματα. Θρίλερ δεν θα το έλεγα, με την έννοια ότι δεν υπάρχουν στοιχεία τρόμου ή φόβου.

Και εδώ, όπως και σε πολλά άλλα έργα του συγγραφέα, υπάρχουν πολλές αναφορές σε άλλα πνευματικά έργα και κυρίως στο βιβλίο του Θόρντον Ουάιλντερ «Το γεφύρι του Σαν Λούις Ρέι», από το οποίο ίσως εμπνεύστηκε και ο Μαρτινίδης κομμάτια της υπόθεσής του. Σε αντίθεση πάντως με άλλα βιβλία, εδώ οι αναφορές αυτές δεν κουράζουν τόσο πολύ και υπάρχει κάποιο μέτρο. Επίσης εδώ λείπει το ερωτικό στοιχείο, κάνοντας το έργο να μοιάζει ακόμη περισσότερο πολιτικό και αστυνομικό.

Τόπος δράσης, όπως είπαμε και νωρίτερα, είναι η Θεσσαλονίκη, με επίκεντρο την πεζογέφυρα, που υπάρχει στη Μελενίκου και διασχίζει τα υπολείμματα από τα Τείχη, απέναντι από την Παλαιά Φιλοσοφική και στο δρόμο, που πάει προς την Ροτόντα. Αναφέρονται αρκετά σημεία της σύγχρονης πόλης, από το Βυζαντινό Μουσείο έως τα γραφεία της Κρατικής Τηλεόρασης στην Αγγελάκη και πολλά άλλα.

Προσωπικά βρήκα το βιβλίο ενδιαφέρον. Σίγουρα πολύ καλύτερο από το προηγούμενό του βιβλίο «Σύρριζα», με περισσότερη λογική, λιγότερα άλματα σκέψης, χαρακτήρες πιο λογικοί και ρεαλιστικοί, ο Μαρτινίδης περιγράφει τη σύγχρονη κατάσταση με ιδιαίτερα κριτικό πνεύμα, γεγονός, που μάλλον θα τον φέρουν αντιμέτωπο με μερίδα του πολιτικού χώρου, στον οποίο ανήκει.

Σχολιάστε

Filed under ΜΑΡΤΙΝΙΔΗΣ, Πέτρος, Συγγραφείς