25 νέα διηγήματα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Προσοχή: εποχιακή διέλευση βατράχων

Συγγραφέας: Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Έκδοση: Πατάκη (2021)

ISBN: 978-960-16-9590-7

Τιμή: Περίπου €13

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με αφορμή το γεγονός ότι χθες ήταν η γιορτή του Αγίου Γεωργίου, σκέφτηκα να παρουσιαστεί σήμερα το τελευταίο έργο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, φρεσκοφουρνιστό όπως είναι καθώς κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες μέρες. Ο συγγραφέας μετά το διάλειμμα που έκανε με το Casa Μπιάφρα και μετά από απουσία ενός έτους (πράγμα που δεν μας το συνηθίζει, καθώς κυκλοφορεί κάθε χρόνο ένα νέο βιβλίο από το 2016) επιστρέφει στη φόρμα του διηγήματος προσφέροντάς μας 25 νέες ιστορίες.

Η έκδοση είναι απλή, λιτή και όμορφη. Συμπαθητικό εξώφυλλο, το αποτύπωμα από τα λάστιχα όταν ένα αμάξι φρενάρει απότομα, μάλλον ο οδηγός είχε προσέξει κάπως αργά την ταμπέλα που δίνει και τον τίτλο στη συλλογή. Η φράση του τίτλου πάντως δεν είναι τίτλος έργου, αλλά αναφέρεται στο διήγημα «Ξενοχάραγος άνθρωπος». Χαρτί Chamois, ευανάγνωστο κείμενο, αξιοπρεπέστατη δουλειά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι η παρουσίαση του βιβλίου αυτού στη Vivlioniki είναι μια μικρή παρατυπία, καθώς τα περισσότερα διηγήματα δεν έχουν να κάνουν με τη Θεσσαλονίκη ή τους ανθρώπους της, αλλά ο Σκαμπαρδώνης είναι από τους πιο πολυγραφότατους συγγραφείς με έργο που σχετίζεται με την πόλη μας, οπότε χαλάλι.

25 μικρές ιστορίες λοιπόν, από μιάμιση σελίδα η συντομότερη έως δεκαεφτά σελίδες η πιο μεγάλη. Από αυτές μία διαδραματίζεται στην Αθήνα («Προεδρική Φρουρά»), τρεις στο Άγιο Όρος, περιοχή στην οποία αρκετές ιστορίες του Σκαμπαρδώνη λαμβάνουν χώρα («Σπόνδυλος πτεροφάλαινας», «Ο διάδρομος» και «Ο Θεόδωρος της Μαμής»), για δύο δεν υπάρχουν στοιχεία ή εγώ δεν έχω καταλάβει τον τόπο («Στολή Κοζάκου» και «Νυχιές στο πακέτο»), δέκα στην επαρχία (στον ευρύτερο χώρο της Μακεδονίας και Θράκης) και οι υπόλοιπες στη Θεσσαλονίκη.

Στα διηγήματα συναντάμε την γνωστή και πολύ χαρακτηριστική γραφή του Σκαμπαρδώνη, που προσωπικά την χαρακτηρίζω «κινηματογραφική». Ο συγγραφέας δίνει πολλές λεπτομέρειες στις περιγραφές του και μοιάζει είτε να προετοιμάζει το κείμενό του να το αναλάβει κάποιος σκηνοθέτης, είτε να μετατρέπει αυτός την πένα του σε κινηματογραφική κάμερα και να παρακολουθεί τους πρωταγωνιστές του από κοντά. Πρωταγωνιστές είναι οι απλοί άνθρωποι, οι άγνωστοι και οι καθημερινοί. Οι ιστορίες τους δε είναι απλές, από αυτές που δεν θα αναφερθούν ποτέ και σε κανένα βιβλίο ιστορίας. Ο Σκαμπαρδώνης γοητεύεται πολλές φορές από λαϊκούς θρύλους και τους μεταφέρει στην πραγματικότητα των πρωταγωνιστών του. Δεν θυμάμαι πολλές φορές ο Σκαμπαρδώνης να διηγείται σε πρώτο πρόσωπο και ο πρωταγωνιστής του να είναι γυναίκα και αυτό συμβαίνει στο «Οι χιονόδρομοι του Λαϊλιά». Μέσα από τις ιστορίες του ο Σκαμπαρδώνης δεν ψάχνει να βρει ήρωες, αναδεικνύει όμως το μεγαλείο της καθημερινότητας, κάποιες μεγάλες στιγμές ή αξιοπρόσεκτες που μπορεί κάποιος απλός παρατηρητής να βρει στα πιο απλά πράγματα. Τα μεράκια, οι αδυναμίες, οι λαχτάρες του ανώνυμου πλήθους. Και το παρελθόν, ο Σκαμπαρδώνης ταξιδεύει στο παρελθόν και μας αφηγείται πώς αυτό επηρεάζει τα πρόσωπα των ιστοριών του.

Ξεχωρίζω από τα 25 διηγήματα τα «Η ώρα της Μπέντια», «Ξαναμοντάροντας τα φτερά», Η λάμπα απ’ το Πέραν», «Εκείνα τα κάλαντα», «Οι χιονοδρόμοι του Λαϊλιά», «Ο Θεόδωρος της Μαμής», «Η καντάδα» (εξαιρετικό αυτό εδώ), «Αντάρτες στην κατάψυξη», «Γλυκισματοπωλείον «Les Fleurettes»», «Ξενοχάραγος άνθρωπος» και «Ο ραβδούχος». Όλα έχουν ενδιαφέρον, απλά αυτά που αναφέρω με μετέφεραν περισσότερο μέσα στον πυρήνα τους. Ειδικά επιμένω στο «Η καντάδα», από τα πιο όμορφα διηγήματα του Σκαμπαρδώνη στα δικά μου μάτια.

Από το «Μάτι φώσφορο, κουμάντο γερό» που κυκλοφόρησε το 1989 από τον Ιανό και ήταν το πρώτο βιβλίο του Σκαμπαρδώνη, ο συγγραφέας έχει βγάλει πολλά έργα, πολλά εκ των οποίων έχουμε δει στη Vivlioniki. Έγινε περισσότερο γνωστός από το «Ουζερί Τσιτσάνης» το οποίο έγινε και ταινία, αν και για μένα με διαφορά το καλύτερό του μυθιστόρημα είναι το «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου«. Πριν το Casa Μπιάφρα στο οποίο αναφερθήκαμε στην αρχή της ανάρτησης, είχαμε δει και το «Υπουργός Νύχτας» από τα μυθιστορήματα του Σκαμπαρδώνη. Το «Λεωφορείο» είχε κυκλοφορήσει το 2018 και περιείχε κάποια κείμενα που είχαν δημοσιευτεί και στο περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις, ενώ οι πέντε πρώτες συλλογές διηγημάτων του είχαν επανακυκλοφορήσει το 2016 στη συλλογή «Τα δεδουλευμένα«. Έχουμε δει επίσης τις συλλογές διηγημάτων «Επί ψύλλου κρεμάμενος«, «Περιπολών περί πολλών τυρβάζω» και «Νοέμβριος«.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε και το διάβασα πολύ ευχάριστα. Μου αρέσει ο τρόπος που διηγείται τις ιστορίες του ο Σκαμπαρδώνης και αυτή η ζωντάνια των κειμένων του. Για όσους επίσης γοητεύονται από αυτό το ύφος του συγγραφέα, πιστεύω θα μείνουν ικανοποιημένοι από την ανάγνωση του βιβλίου. Κλασσικό «σκαμπαρδώνειο» έργο.

Σχολιάστε

Filed under Συγγραφείς, ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ, Γιώργος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.