Αυτοδικία και έγκλημα στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη

Σάρωση_20160310

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Η εξαίσια ηδονή του βιασμού

Συγγραφέας: Τόλης Νικηφόρου

Έκδοση: Νεφέλη (2006)

ISBN: 960-211-794-Χ

Τιμή: Περίπου €14

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση στη Vivlioniki, που μιλούσε για το τελευταίο έργο του Τόλη Νικηφόρου, σκέφτηκα σε αυτήν την ανάρτηση να δούμε ένα έργο του ίδιου συγγραφέα, μυθιστόρημα αυτή τη φορά. Ένα βιβλίο κάπως έξω από το ύφος, που μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας, ίσως περισσότερο κοινωνικό, παρά λογοτεχνικό.

Η έκδοση είναι ιδιαίτερη, με πολύ «ηχηρό» εξώφυλλο, σε συνδυασμό με τον τίτλο, που έχει επιλεγεί. Τον σχεδιασμό τον έχει αναλάβει ο Δημήτρης Στεβής και η επιλογή του στο κόκκινο και το μαύρο χρώμα δένει άριστα με το θέμα του έργου.

Η υπόθεση του έργου εξελίσσεται στη Θεσσαλονίκη, όπου πρωταγωνιστής είναι ένας δικηγόρος, ο Άρις Παπακώστας. Έχει αναλάβει αρκετές υποθέσεις βιασμών και αντιμετωπίζει το έγκλημα αυτό κυρίως ως νομικός, έως τη στιγμή, που η αδερφή της γυναίκας του θα πέσει επίσης θύμα βιασμού. Από εκεί και πέρα οι ισορροπίες της ζωής του ανατρέπονται πλήρως. Το τέλος του βιβλίου σηκώνει μεγάλη κουβέντα, με τη σύζυγο του Άρι, την Τάνια, να δολοφονεί έναν από τους κατηγορούμενους για τον βιασμό της αδερφής της.

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος. Τόπος του έργου είναι η Θεσσαλονίκη και χρόνος το σήμερα, αν και υπάρχουν αναφορές στο παρελθόν, που εξυπηρετούν την αφήγηση. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι περιγραφικό, ο συγγραφέας αφηγείται μέσα από τα μάτια του Άρι, ενώ υπάρχουν και λίγα κομμάτια με διαλόγους.

Ο Νικηφόρου χρησιμοποιεί το βιβλίο για να μιλήσει για τρία ζητήματα, που τον απασχολούν. Το πρώτο και σημαντικότερο είναι αυτό του βιασμού, τον οποίον εξετάζει μέσα από τα μάτια του θύματος, του θύτη, της κοινωνίας, μέσα από στατιστικές και επιστημονική έρευνα. Το δεύτερο και εξίσου σημαντικό είναι η έννοια της αυτοδικίας, η σημασία της και το δίκαιό της απέναντι στο νόμο, αν νομιμοποιείται και πότε. Το τρίτο και λιγότερο ουσιώδες είναι ο τρόπος απονομής της δικαιοσύνης από τα δικαστήρια.

Λογοτεχνικά δεν νομίζω ότι το έργο αυτό του Νικηφόρου διεκδικεί δάφνες, οι διάλογοί του δεν είναι ρεαλιστικοί και αφηγηματικά ο συγγραφέας μας έχει δώσει πολύ καλύτερες δουλειές. Ένα κομμάτι δε του βιβλίου (από το 5ο κεφάλαιο) το χρησιμοποίησε σχεδόν αυτούσιο και σε διήγημα στην τελευταία του δουλειά (Αγνώστου Στρατιώτου). Ο τρόπος, που χτίζει τους χαρακτήρες του είναι μέτριος.

Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε περισσότερο για τα θέματα, που ανοίγει, παρά ως πεζογραφία. Το έγκλημα του βιασμού, το δικαίωμα ενός ανθρώπου να παίρνει αυτός το νόμο στα χέρια του, το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, που θεωρητικά προστατεύει τον κατηγορούμενο, είναι ζητήματα, που απασχολούν την κοινωνία και στην περίοδο της Κρίσης έχουν ακουστεί πολλές ακραίες απόψεις, που δυστυχώς τυγχάνουν μεγάλης υποστήριξης.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ, Τόλης, Συγγραφείς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s