Ιστορίες μιας γειτονιάς, στη μεταπολεμική Θεσσαλονίκη

vivlioniki113

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Κι έτσι βράχνιασε τ’αηδόνι

Συγγραφέας: Φιφή Γεωργοπούλου-Δάβαρη

Έκδοση: Παρατηρητής (1996)

ISBN: 960-260-884-6

Τιμή: Περίπου €6

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Θεσσαλονίκη διαχρονικά συνέδεσε τις λαμπρότερες περιόδους της ιστορίας της, με την εγκατάσταση σε αυτήν πολλών και διαφορετικών πληθυσμών, οι οποίοι κατάφερναν να συμβιώνουν σε γενικές γραμμές αρμονικά, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Για μία τέτοια συμβίωση, σε μια γειτονιά της Θεσσαλονίκη, μιλάει το μυθιστόρημα, για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα.

Η έκδοση είναι η κλασσική, παλιά του Παρατηρητή. Προσωπικά το εξώφυλλο δεν μου αρέσει, αλλά αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Δεν υπάρχουν φωτογραφίες ή σχέδια στο κείμενο.

Η ιστορία μας διαδραματίζεται στη γειτονιά του Χιρς, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Δεν διευκρινίζεται βέβαια, αν εννοεί τον συνοικισμό του Χιρς, που υπήρχε κοντά στον Παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό ή την συνοικία γύρω από το Νοσοκομείο Χιρς, το σημερινό Ιπποκράτειο. Επίσης γενικά δεν νομίζω να αναφέρεται πουθενά το όνομα της Θεσσαλονίκης, αλλά υπονοείται από πολλά από τα συμφραζόμενα. Το τραμ πλέον δεν υπάρχει και το έχει αντικαταστήσει το αστικό λεωφορείο. Ο Εμφύλιος έχει τελειώσει στο πεδίο των μαχών, αλλά εξακολουθεί να μαίνεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Οι Εβραίοι της πόλης, όσοι έχουν σωθεί, έχουν βρει τα πατήματά τους και προσπαθούν να ξεπεράσουν την καταστροφή της κοινότητάς τους, κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος της πόλης μας.

Οι πρωταγωνιστές είναι κυρίως 4 οικογένειες, οι οποίες ζούνε στην γειτονιά, δύο εβραϊκές και δύο χριστιανικές. Αναφέρεται επίσης και η ύπαρξη μίας μουσουλμανικής οικογένειας, η οποία όμως δεν παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία. Το βιβλίο μιλάει για τις παράλληλες ζωής αυτών των οικογενειών, το πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα και τα διάφορα προβλήματα, βλέπουμε τις διαφορετικές οπτικές, μέσα από τις οποίες έκριναν τις καταστάσεις κάθε μία από αυτές τις οικογένειες. Υπάρχει μια ποικιλία στους χαρακτήρες, έτσι η μία εβραϊκή οικογένεια είναι παραδοσιακή, η άλλη πιο προοδευτική, η δε μία χριστιανική οικογένεια είναι αριστερών πεποιθήσεων, η άλλη δεξιών.

Υπάρχουν πολλές παράλληλες ιστορίες στο κείμενο, αλλά η βασική είναι ο έρωτας της Τζίνας, της μεσαίας κόρης του Μωύς και της Λούνα Ρούμπη με έναν χριστιανό. Αυτό είναι κάτι, που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από τους γονείς της κοπέλας, θεωρώντας ότι αυτό προδίδει την φυλή τους. Γύρω από αυτό το θέμα εξελίσσεται μεγάλο μέρος του κειμένου, ενώ δίπλα σε αυτήν, έχουμε αναφορές και για πολλά άλλα θέματα, στα οποία γίνεται σχολιασμός από τη συγγραφέα.

Γενικά το πώς βλέπουν τα πράγματα αυτές οι οικογένειες, αποτελεί το μέσο για τη συγγραφέα, ώστε να σχολιάσει διάφορα θέματα, που απασχολούσαν εκείνη την εποχή. Υπάρχουν αναφορές στον πολιτικό φανατισμό, στην αντιμετώπιση των ψυχικά ασθενών και την κοινωνική κατακραυγή, στο κουτσομπολιό κτλ. Η γειτονιά είναι ένα μικρό κράτος και οι κάτοικοί της πρέπει να υπακούν στους ηθικούς νόμους της.

Δεν νομίζω ότι η συγγραφέας καταφέρνει να περάσει το χρώμα εκείνης της εποχής. Καταρχάς η ύπαρξη τούρκικης οικογένειας στη δεκαετία του 1960 στην Θεσσαλονίκη, που να τραγουδάει αμανέδες, έρχεται από μία άλλη εποχή, τουλάχιστον 60 χρόνια πίσω. Επίσης τα πολιτικά πάθη εκείνης της εποχής, δεν νομίζω θα επέτρεπαν την ειρηνική συμβίωση μεταξύ αριστερών, δεξιών (πρώην χωροφύλακα μάλιστα…) στο ίδιο πεζούλι, να μιλάνε για πολιτικά μάλιστα θέματα. Κάποιες συμπεριφορές μοιάζουν να έρχονται από εποχές του παρελθόντος και μοιάζει να επιχειρείται μία προσπάθεια να ταιριάξουν όλοι, ώστε να βολεύεται η πλοκή του έργου.

Προσωπικά δεν ξετρελάθηκα. Από ένα σημείο και έπειτα, νομίζω ότι γίνεται προσπάθεια να μεγαλώσει σε έκταση το κείμενο, ώστε να βγει μυθιστόρημα και όχι μια σειρά διηγημάτων. Υπάρχουν πολλά θέματα, τα οποία ίσως θα αναδεικνύονταν καλύτερα, αν αποτελούσαν αυτοτελείς ιστορίες και όχι όλες μέρος μίας και μόνο. Από την άλλη βέβαια, σε κάποιον μπορεί να αρέσουν οι ερωτικές ιστορίες με μοιραίο τέλος. Ίσως άτομα, που έχουν μεγαλώσει σε συνοικίες, με τους γείτονες να μαζεύονται στα πεζούλια και να σχολιάζουν τα καθέκαστα, να το εκτιμήσουν περισσότερο.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΑΒΑΡΗ, Φιφή, Συγγραφείς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s