Στα «μάρμαρα» της Πλατείας Διοικητηρίου

vivlioniki139

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τίτλος: Σε τούτα ‘δω τα μάρμαρα…

Συγγραφέας: Γιώργος Λυσαρίδης

Έκδοση: Ιανός (2006)

ISBN: 960-7827-39-2

Τιμή: Περίπου €15

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί ιδιαίτερα οι συγγραφές βιβλίων σχετικά με κάποιες γειτονιές της πόλης. Ευνόητο είναι βέβαια ότι αφορούν κυρίως άτομα τα οποία μεγάλωσαν στα συγκεκριμένα μέρη και μέσα στο χρονικό διάστημα στο οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας. Ένα τέτοιο είναι και το βιβλίο του Γιώργου Λυσαρίδη, ο οποίος μεγάλωσε στην περιοχή της Πλατείας Διοικητηρίου ή στο Διοικητήριο όπως το έλεγα εγώ ή στα «μάρμαρα» όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Ομολογώ βέβαια πως το βασικό κίνητρο για να αγοράσω αυτό το βιβλίο είναι το γεγονός ότι ο Λυσαρίδης ήταν μαθηματικός μου στο σχολείο (από τους καλύτερους καθηγητές μου, πανέξυπνος και με έναν μοναδικό τρόπο γραφής στον πίνακα, ίσως καλύτερα από ότι γράφαμε εμείς στο τετράδιο). Ευτυχώς αποδείχτηκε εξίσου καλός συγγραφέας όπως και καθηγητής.

Η έκδοση είναι καλή (ίσως μια μικρή ένσταση στην βιβλιοδεσία). Λευκό χαρτί 100γρ στην εκτύπωση, πολλές φωτογραφίες. Με τόσα ονόματα πάντως που έχει το βιβλίο, ίσως θα βοηθούσε και ένα ευρετήριο στο τέλος του βιβλίου.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 8 βασικά μέρη (βάζω και τον επίλογο μέσα:

Το 1ο μέρος μιλάει για πλατείες που βρίσκονταν στα πέριξ της Πλατείας Διοικητηρίου. Αυτές ήταν η Πλατεία Δικαστηρίων, η Πλατεία Αντιγονιδών, η Πλατεία Λαχαναγοράς (ή Πλατεία Μουσχουντή για τους σημερινούς ή Πλατεία Χορ Χορ για τους πολύ πολύ παλιούς) και η Πλατεία Καλλιθέας (όχι αυτή στην Άνω Πόλη εννοείται).

Το 2ο μέρος μιλάει για τους δρόμους που βρίσκονταν γύρω από την Πλατεία Διοικητηρίου και είναι ίσως το κυριότερο κομμάτι του βιβλίου. Γίνονται αναφορές σε μαγαζιά της περιοχής, σε κατοίκους, σε λίγα χρόνια θα αποτελεί μοναδική βιβλιογραφική πηγή σε όσους θέλουν να ασχοληθούν με την τοπογραφία της Θεσσαλονίκης. Η έκταση δε για την οποία μιλάει έχει νότιο όριο την Εγνατία, δυτικό όριο την Διοικητηρίου (νυν Καραολή & Δημητρίου), ανατολικό όριο την Μακεδονικής Αμύνης και βόρειο όριο την Κασσάνδρου. Σε μια τόσο μεγάλη περιοχή, οι πληροφορίες που δίνονται στον αναγνώστη είναι πάρα μα πάρα πολλές.

Το 3ο μέρος μιλάει για το Διοικητήριο και πιο συγκεκριμένα για τους δρόμους που φτιάχνουν το τετράγωνο στο οποίο βρίσκεται το Διοικητήριο (Κασσάνδρου, Αγίου Δημητρίου, Προξένων και Φ. Δραγούμη).

Το 4ο μέρος μιλάει για την ιστορία του κτιρίου του Διοικητηρίου, το οποίο είναι έργο του αρχιτέκτονα Vitaliano Poselli και το χτίσιμό του ολοκληρώθηκε το 1896.

Το 5ο μέρος μιλάει για τα μαγαζιά και τους κατοίκους γύρω από την Πλατεία Διοικητηρίου ή τα «μάρμαρα» όπως είναι γνωστά σε πάρα πολλούς παλιούς Θεσσαλονικείς.

Το 6ο μέρος έχει τίτλο «το καφενείο Ροκαρία», αλλά δεν μένει μόνο σε αυτό. Νομίζω είναι το κεφάλαιο όπου ο συγγραφέας ταξιδεύει περισσότερο από ότι στα υπόλοιπα κεφάλαια, στις προσωπικές του μνήμες, είναι κυρίως η νοσταλγία που γράφει το κεφάλαιο αυτό και πολύ λιγότερο η ιστορική αναφορά σε ένα καφενείο χωρίς ιδιαίτερη ιστορία.

Το 7ο μέρος είναι αφιερωμένο σε αυτήν την πλατεία, στα «μάρμαρα». Αφού ο συγγραφέας μας ταξίδεψε γύρω από αυτήν, στους δρόμους, τις πλατείες, τα κτίρια και τους ανθρώπους, το κεφάλαιο αυτό είναι για την Πλατεία και μόνο. Και κυρίως για τα παιχνίδια και την «μπάλα», το ποδόσφαιρο δηλαδή, τον ΠΑΟΔ, την ΑΕ Μαρμάρων, τον Γιώργο Κούδα (παιδί της ευρύτερης περιοχής της Διοικητηρίου και αυτός).

Ο επίλογος είναι η επιστροφή στο σήμερα, όπου η Πλατεία είναι ένα τεράστιο αρχαιολογικό μνημείο, όπου οι ανασκαφές και τα σχέδια ανάπλασης δεν τελειώνουν ποτέ, ενώ τα μάρμαρα, στα οποία έπαιξαν, χτύπησαν και πρωτογνώρισαν την ζωή γενιές και γενιές, βρίσκονται πεταμένα κάπου στην Νέα Ελβετία.

Ο Λυσαρίδης τόσο στην αρχή, όσο και στο τέλος του βιβλίου, επισημαίνει ότι δεν είναι λογοτέχνης. Οπότε όπως και σε πολλά άλλα βιβλία, όποιος προσεγγίσει το κείμενό του με προσδοκίες ανάγνωσης ενός μυθιστορήματος, θα χάσει πολλά από αυτά που έχει να προσφέρει το βιβλίο. Πρόκειται περισσότερο για μια προσωπική αφήγηση, στην συνέχεια είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο και αν στον αναγνώστη δημιουργηθεί κάποια στιγμή η ιδέα ενός μύθου, τότε μάλλον ο Λυσαρίδης τον ταξίδεψε σωστά πίσω στον χρόνο. Για όλους όσους μεγάλωσαν σε αυτήν την συνοικία, το βιβλίο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο. Αλλά και για όσους μεγάλωσαν αλλού, μια βόλτα στο Διοικητήριο με πληροφορίες από το βιβλίο αυτό, θα τους φανεί πολύ ενδιαφέρουσα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΛΥΣΑΡΙΔΗΣ, Γιώργος, Συγγραφείς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s